Er zijn zo van die films die zich niet makkelijk laten vatten. Waarbij je als kijker zowel degene begrijpt die het allemaal maar niks vinden, maar ook begrip toont voor degenen die van de daken schreeuwen dat ze een waarlijk meesterwerk hebben gezien. Ongrijpbare cinema dus, en ofwel duik je gretig mee in het universum van de regisseur, ofwel begin je halverwege de stofjes te tellen die zichtbaar zijn in het schijnsel van de projector. Zo’n film is “L’Etrange Couleur Des Larmes De Ton Corps” van sympathieke Brusselaars Hélène Cattet en Bruno Forzani, die ettelijke jaren terug al in even grote mate verbaasden met hun mooie giallohommage “Amer”.

En die giallo staat weer voorop in hun tweede werkstuk. Een ondoordringbaar werkstuk, dat weliswaar een plotlijn heeft, maar die lijn eigenlijk niet echt gebruikt. In wezen draait het om een man die thuiskomt van een zakenreis en ontdekt dat zijn vrouw spoorloos is verdwenen. Hij gaat op zoek naar haar en komt zo terecht in een doolhofplot waarin niets is wat het lijkt en alles is wat het niet lijkt. Verbeeldt de man zich alles, is zijn vrouw vermoord, is ze opgeslokt door het huis dat nogal wat geheimen schijnt te herbergen, is hij zelf een moordenaar of is zijn vrouw er gewoon vandoor … wie zal het zeggen? Cattet en Forzani misschien, maar als dat zo is, dan is de kans klein dat u het zal merken. “L’Etrange Couleur Des Larmes De Ton Corps” is in de eerste plaats een zintuiglijke ervaring, waarbij logica en plot volledig ondergeschikt zijn. Maar – en dat is het knappe van de film – wel een bestaansreden hebben.

Liefhebbers van Italiaanse huiverprenten en giallo’s hebben alvast redenen genoeg om in extase te vallen bij het moois dat ze krijgen voorgeschoteld. Majestueus kleurengebruik, fascinerende beelden, zalige splitscreens en een vijfsterrensoundtrack die gebruik maakt van bestaande gialloscores van onder meer Ennio Morricone en Riz Ortolani … orgasmepunten genoeg. Iemand die geen kaas heeft gegeten van de giallo’s en per ongeluk een ticket voor deze prent kocht zal dit waarschijnlijk met graagte tegenspreken. En ergens halverwege misschien wel gefrustreerd de zaal verlaten.

Eerlijk, zelf weten we ook niet hoe we deze film in al zijn facetten moet veroordelen. Feit is wel dat dit een ontzettend mooie film is, en als je mee kan gaan in dit onverklaarbare universum kom je misschien wel tot hetzelfde besluit. Of misschien ook niet. “L’Etrange Couleur Des Larmes De Ton Corps” is zo’n film.

Wat we wel weten is dat deze fascinerende brok cinema nog te zien is op Film Fest Gent op maandag 14 oktober om 17.30 uur en op woensdag 16 oktober om 22.30 uur. Doe eens een gok, nestel je neer voor 101 bizarre minuten en wie weet heb je er net als wij wel drie sterren voor veil.