En ook hier nestelden wij ons met graagte voor in het Gentse pluche:

Avant L'Hiver

Philippe Claudel blijft verbazen: eerst als gevierd auteur de literaire massa bereiken, en vervolgens ook de gensters op het witte doek laten vonken. C’est du grand chic, bien sûr. Vijf jaar na het meesterlijke Il Y A Long Temps Que Je T’Aime en drie jaar na het geinige en ietwat onderschatte Tous Les Soleils levert Claudel andermaal een prent af die na de laatste flard van de aftiteling niet onmiddellijk het vege lijf verlaat. Integendeel zelfs. Nadat Claudel zich al bekwaam toonde in het dramatische en komische genre, kiest hij met Avant L’Hiver voor het pad van de (onderhuidse) thriller. Het resultaat toont wat gelijkenissen met Michael Hanekes Caché, al is die vergelijking gezien de intrinsieke kwaliteiten van Claudels derde worp misschien niet helemaal rechtvaardig. Paul (Daniel Auteuil) en Lucie (Kristin Scott Thomas) zijn – zoals dat heet – in de herfst van hun leven. Hij is een gevierd chirurg, zij een huisvrouw die haar handen meer dan vol heeft met het onderhoud van de volumineuze tuin. Op het eerste zicht is alles koek en ei tussen het koppel, maar de onderhuidse spanningen worden zichtbaar wanneer zowel Paul als Lucie beide onaangekondigd boeketten rode rozen krijgen van een anonieme afzender. Net op dat moment kruist Paul herhaaldelijk het pad van de Frans-Marokkaanse studente Lou (Leila Bekhti uit Un Prophéte). En geraakt hij in een emotionele impasse die zijn volledige relatie met Lucie dreigt op te blazen. De thrillerinsteek mag zich dan niet helemaal verzoenen met de dramatische achtergrond, gezien het hypnotiserend karakter van Avant L’Hiver is de kans klein dat u daarover struikelt. Detailkritiek is immers futiel in een prent die blijft nazinderen door een somptueuze beeldregie (de operascène is een parel), romanesk uitgeschreven personages en magistrale vertolkingen van Auteuil en Scott Thomas. Op naar filmpje vier, monsieur Claudel. (102'/***)

Avant L'Hiver loopt in november in de bioscopen.

Go For Sisters

John Sayles – zowat de ongekroonde peetvader van de Amerikaanse onafhankelijke cinema – blijft nog steeds een van de best bewaarde geheimen van de zevende kunst. Jammer, want Sayles is een vakman die veel meer verdient dan het schrijven en regisseren van films die door veel te weinig mensen worden gezien. Al heeft Sayles dat eigenlijk ook wat aan zichzelf te danken: begin jaren tachtig probeerde hij samen te werken met Paramount voor Baby, It’s You, maar die samenwerking bleek zo frustrerend dat hij daarna opnieuw koos voor creatieve vrijheid en lekker zijn eigen zin doen, ver weg van de bemoeizuchtige majors voor wie hij nu en dan enkel nog wat script doctoring deed. Het Gentse Filmfestival schonk Sayles in het verleden al meermaals een platform (zowel City Of Hope, Passion Fish als Lone Star stonden ooit op het programma) en ’s mans nieuwste prent Go For Sisters mocht ook even in Gent halt houden om zijn te kleine schare trouwe fans te verblijden. Waarvoor dank. De plot van Go For Sisters leest als een thrillerblauwdruk: een vrouwelijke reclasseringsambtenaar (LisaGay Hamilton) gaat samen met een vroegere ex-drugsverslaafde studiegenote (Yolonda Ross) op zoek naar haar zoon, die verdween in Mexico nadat hij zich inliet met een bende Chinese mensensmokkelaars. De twee vrouwen roepen de hulp in van een oneervol ontslagen politie-inspecteur (een uitstekende Edward James Olmos) die via zijn connecties - en in ruil voor harde cash - de vrouwen kan bijstaan tijdens hun zoektocht. Zoals wel meer het geval is bij Sayles is de eigenlijke plot ondergeschikt aan de menselijke observaties, originele karaktertekeningen en stoten droge humor waarmee hij zijn universum kleurt. De dialogen en interacties tussen de personages blijken ook nu spittanter dan de eigenlijke scriptscharnieren, wat verklaart waarom Go For Sisters moeiteloos overeind blijft terwijl de plot in het tweede uur de neiging vertoont om iets te lang ter plaatse te trappelen. Al staat dat getrappel geenzins een viersterrenverdict in de weg: drie voor de film, en een voor het blije weerzien met the one and only John Sayles. (122'/****)