Om een aantal redenen (waarvan de budgettaire allicht de belangrijkste zijn) zal de Vlaamse cinema nooit tot de wereldtop behoren maar met het verstrijken der jaren is er toch reden tot enig enthousiasme, ja misschien zelfs fierheid…
Na Stijn Coninx, Dominique Standaert (“Hop”), Erik Van Looy (“De Zaak Alzheimer”, “Loft”), Jan Verheyen (“Vermist”) komt nu ook ene Christophe Van Rompaey in beeld met zijn “Aanrijding in Moscou” (voor alle duidelijkheid : men botst niet in Rusland maar wel in een specifieke buurt in het Gentse, meerbepaald Ledeberg). De film zorgde bij zijn bioscooprelease al voor volle zalen en het kan moeilijk anders of goede verkoopcijfers voor de DVD moeten het succes van de bioscoop bevestigen.

De reden hiervoor ? Zonder de wijsneus te willen uithangen : “Aanrijding in Moscou” lijkt uit het leven gegrepen, schuwt (het/een Vlaams) dialect niet, heeft een (eenvoudige) plot die Jan met de pet zonder enige moeite kan vatten en zoekt het talent voor zowat de volledige cast en crew in eigen rangen. Je mag hier nog aan toevoegen dat de prent bijzonder grappig is en bij momenten zelfs hilarische vormen aanneemt. Echt wel Vlaams volksvermaak dus, deze “Aanrijding in Moscou”.

Matty (Barbara Sarafian) is een 41-jarige huismoeder die in een dipje zit wat haar huwelijk betreft. Haar man Werner (Johan Heldenbergh, de leraar Godsdienst uit “Ben X”) verkeert volgens haar in een midlife-crisis wat zich ondermeer vertaalt in de spreekwoordelijke bok en het groene blaadje. In dit geval is het blaadje een wulpse jongedame die het hoofd van deze getrouwde man op hol bracht.
Matty blijft in afwachting van de terugkeer van haar man (of de papieren die de scheiding definitief regelen, hij mag zelf kiezen) alleen achter in haar kleine appartementje in Ledeberg met hun drie kinderen. De jongste is bezeten door alles wat met vliegtuigen te maken heeft, zijn oudere zus voorspelt ieders toekomst aan de hand van kaarten en de oudste van de drie (17 is ze) heeft al een lief en… het is “serieus” zegt ze.

Bij het wegrijden van de (Colruyt-)parking is het echter 'koekenbak' voor Matty. Ze knalt tegen een kanariegele trekker aan die op dat ogenblik passeert. De conversatie die hierop volgt is van die aard dat een onderlinge regeling niet tot de mogelijkheden behoort en de Politie wordt erbij geroepen. Die herkennen de vrachtwagenchauffeur onmiddellijk (!) als ‘den Johnny’ en Matty keert huiswaarts met een auto waarvan de koffier niet meer kan gesloten worden.
De vijandigheid tussen de twee staat een hercontactname niet in de weg en even later belt camioneur Johnny Matty nog eens op. Het gratis willen herstellen van Matty’s koffer trekt haar over de streep en van het één komt het ander

de twee gaan een weekje later samen iets drinken in een plaatselijk café en… daar blijft het niet bij.

Een eenvoudig verhaal dat je waarschijnlijk binnen de maand al vergeten zult zijn. Maar voor velen zal één of meerdere scènes wel herkenbaar zijn. De puberteit van tieners, het uiteenvallen van een gezin door een (dreigende) echtscheiding, de dagelijkse sleur van een 9 to 5-jobke en ga zo maar door… Een heel gewoon verhaal over heel gewone mensen dus. Eén die zowel komische als dramatische elementen in zich heeft. De humor is soms stukken beter dan de voorgekauwde grappen en grollen uit de doorsnee-Hollywood komedie (wat zich afspeelt na de botsing bv. maar ook wat gebeurt wanneer alle ‘actoren’ samen aan tafel plaatsnemen voor de maaltijd) wat niet uitsluit dat het kan omslaan naar drama (het ogenblik waarop Matty ingrijpt aan tafel en haar 17-jarige binnenkomt met de volgende genodigde). Wij hadden een dramatisch einde verkozen boven het eerder open sluitstuk van “Aanrijding in Moscou” maar zoiets zou misschien niet de waardering gekregen hebben bij het Vlaamse publiek als de volledige film nu kreeg. Wanneer we Johnny ‘halve liters’ zagen hijsen ging het wat ons betreft op vlak van scenario de goede kant op waarna we hoopten op een flinke (scenario-)dreun om de film mee af te sluiten, maar zoiets vergt natuurlijk iets meer moed van de scenaristen die verkozen om op ‘zeker’ te spelen.