Harry (John Lynch) en Kate (Jacqueline McKenzie) zijn twee psychiatrische patiënten, die elkaar voor het eerst ontmoeten in 'the club house', een plaats waar mentaal zieke mensen een groepstherapie volgen. De twee worden verliefd op elkaar en beslissen te gaan samenwonen en op die manier een nieuw leven te beginnen en hun eigen weg te gaan. Maar dan wordt Kate zwanger en beslissen Kate en Harry om hun medicatie stop te zetten, hopend op die manier een normaal leven te leiden en later een gezonde baby te hebben.

De Australische film 'Angel baby' ging aanvankelijk in première op het 'Sundance Film Festival' en begint met een wel heel grappige scène, meteen ook de laatste aanleiding tot lachen in de film.

Wat volgt is een bijzonder realistische prent, een film zonder grote namen, zonder verbluffende speciale effecten, zonder het zeemzoeterige naar Hollywood-normen o zo noodzakelijke 'happy end', zonder zo vele andere dingen die niet echt noodzakelijk in een film moeten aanwezig zijn om een echte topfilm te hebben, zo is bij deze (nogmaals) bewezen.

Dit door de debuterende (!!!!!) Michael Rymer geschreven en geregisseerde 'angel baby' is een film met bijzonder sterke acteerprestaties van Lynch en McKenzie, een film met een onverbeterlijke zin voor realiteit, een Drama, een Drama met de hoofdletter D.

De muziek bij de betreffende scènes van onder andere Peter Gabriel en Enya om er maar twee te noemen is de beste die er kunnen voor gevonden worden en maken de sfeer, de gevoelens van Kate en Harry zo echt, zo realistisch, zo voelbaar... Iemand zei nog je voelt echt wat die mensen voelen, wat die mensen doormaken, zoals ik het nooit eerder bij een film voelde....

Je begrijpt het, superlatieven schieten tekort om 'angel baby' zo mogelijk nog meer de hoogte in te prijzen. Alleen spijtig dat de film niet of misschien heel beperkt in de Belgische bioscopen te zien was en (zonde zonde zonde) niet of zeer moeilijk op video te verkrijgen is. Wij zagen 'm bijvoorbeeld op de Nederlandse televisie.