“Four Friends. One Mission. Lots Of Spirit.” Zou Ken Loach bij het begin van zijn carrière midden jaren zestig ooit durven (of willen) dromen hebben dat hij ooit een film zou draaien die met een tagline in de markt wordt gezet die niet zou misstaan in een Hollywoodblockbuster ?  Waarschijnlijk niet, want blockbuster en Ken Loach gaan samen zoals ingetogen en Michael Bay. Niet dus. Dat Loach toch de sloganeske behandeling krijgt komt natuurlijk omdat de sociaalbewuste man af en toe een film draait die het etiket 'publieksfilm' met vlag en wimpel verdient. En “The Angel’s Share” is er zo eentje. Niet dat Loach en zijn inmiddels vaste scenarist Paul Laverty (dit is hun twaalfde samenwerking) het warme water heruitvinden, maar dat hoeft niet. Met “The Angels’ Share” toont Loach (na het teleurstellende en iets te prekerige “Route Irish”) nog maar eens dat hij één van de meest menselijke cineasten is die Engeland ooit heeft gekend. Net zoals drie jaar terug in “Looking For Eric” omfloersen Loach en Laverty de alledaagse malaise met een tragikomische mantel, en dat resulteert in een filmpje dat zich ook kan laten smaken door een publiek dat anders niets van Loach moet hebben.

In dit zich in de armoewijken van Glasgow afspelend verhaal (geen plaats om een kind in op te voeden, dixit een van de personages) volgt Loach vier tot gemeenschapsdienst veroordeelde dolende zielen, die onder invloed van hun mentor (John Henshaw) op het rechte pad moeten zien te blijven na hun veroordeling. Albert (Gary Maitland) veroorzaakte in een dronken bui bijna een treinongeval, Rhino (William Ruane) werd betrapt toen hij op een standbeeld aan het urineren was en Mo (Jasmin Riggins) is een kleptomane die werd betrapt toen de staart van een gestolen papegaai uit haar jaszak stak. Mag allemaal niet natuurlijk, maar in vergelijking met de zonde van Robbie (Paul Brannigan) stellen hun overtredingen niet zo veel voor. Robbie sloeg immers ooit in een agressieve bui (en onder invloed van drugs) een onschuldige autobestuurder halfdood tijdens een parkeermanoeuvre. Tegenwoordig is Robbie op het rechte pad (hij staat op het punt vader te worden), maar hij heeft het niet altijd makkelijk om aan het verleden te ontsnappen, zeker niet omdat een stel lokale vechtersbazen het nog steeds op hem heeft gemunt.

Harry introduceert het viertal in de wereld van het whiskyproeven. Vooral Robbie heeft een echte neus voor de brouwerskunsten. Buiten de taken die hij opknapt als gemeenschapswerk, heeft Robbie echter nog steeds geen zicht op werk of een betaalde toekomst. Wanneer het viertal leert dat een exclusieve whisky op een veiling ettelijke miljoenen kan opbrengen, trekken ze onder impuls van Robbie hun stoute schoenen aan. Ze zetten koers naar het veilinghuis in de Highlands, met als plan een paar flessen van het edele vocht te ontvreemden.

“The Angels’ Share” zou prekerige cinema kunnen zijn, maar dat is het niet: Loach en Laverty stuwen alles halverwege naar een frisse schelmenkomedie en laten het scenario evolueren naar een naturalistische feelgoodfilm, zij het met scherpe haakjes. Zo gaat het duo niet voorbij aan Robbies troebele en foute verleden: in een aangrijpende scène laten ze hem zelfs de confrontatie aangaan met zijn voor altijd getekend slachtoffer. Of hoe Loach en Laverty het eens te meer opnemen voor individuen die van de gemeenschap of publieke opinie maar zelden een tweede kans krijgen.

Knap is dat Robbie wordt vertolkt door een niet-professionele acteur. Paul Brannigan heeft een alles behalve gelukkige jeugd gehad: op zijn veertiende werd hij van school gestuurd, op zijn zestiende kreeg hij vier jaar gevangenis aan zijn broek nadat hij met zijn oom in een schietpartij was verwikkeld. En het litteken op zijn kaak is een aandenken van een vechtpartij met zijn broer. Het is treffend dat Loach en Laverty een acteur vonden die ei zo na zichzelf kon vertolken (net als Robbie is Paul een jonge vader), en dat zorgt (naar goede Loach-gewoonte) toch voor een extra menselijke dimensie. Inmiddels heeft Brannigan de smaak van het acteren te pakken, en voltooide hij de opnames van “Under The Skin”, een sf-prent van Jonathan Glazer (“Sexy Beast”, “Birth”) waarin hij aan de zijde van Scarlett Johansson te zien zal zijn.

“The Angels’ Share” gaat ongegeneerd voor de schone kant van het leven, is niet te beroerd om de slappe lach op het voorplan te zetten en laat zelfs die ene onuitwisbare oorworm van The Proclaimers (trek aan die 500 mijl-wandelschoenen) uit de boxen schallen. En dit in een biotoop waarin Brannigan en de andere niet-professionele enthousiaste acteurs meer resonantie hebben dan eender welke Hollywoodster. Of hoe het als cineast niet altijd een slechte zaak is om trouw te blijven aan je eigen normen en waarden.

Niet echt een extra, maar niet aan te ontsnappen als je het menu van de film opstart of de extra’s kiest: nog meer “500 Miles” van The Proclaimers. Intussen moeten de Schotse broers Charlie en Craig Reid van de royalties van dit nummer alleen al steenrijk zijn. De voorbije jaren was het bijvoorbeeld ook te horen op de soundtrack van John Landis’ “Burke And Hare” en de romcom “Bachelorette”. Wel een extra: de making of, al die is in wezen niets meer dan een veredeld pakket perspraat. Daarnaast is er ook nog plaats voor een handvol (helaas niet ondertitelde) verwijderde scènes en de trailer.