Dokter Max Raphael kan aan het werk als adjunct-directeur in een psychiatrisch ziekenhuis. Voorwaarde is wel dat zijn echtgenote Stella en hun zoon Charlie samen met hem verblijven binnen de muren van de instelling. Max zit nog vol ambitie en ziet hun intrek als een eerste stap in de goede richting, hij hoopt later aan het hoofd te staan van deze kliniek. Het is er één waar enkel verkrachters en moordenaars zijn opgesloten, stuk voor stuk begeleid door een arts. Die moet door middel van een terugkerend gesprek met de patiënt proberen een beeld te krijgen of er beterschap mogelijk is voor de man/vrouw in kwestie en of hij/zij ooit nog kan terugkeren naar de maatschappij.
Om voor de hand liggende redenen zijn mannen er gescheiden van vrouwen, maar eens per jaar maakt men een uitzondering op deze regel wanneer men een 'bal' organiseert. Het biedt voor alle patiënten en dokters de gelegenheid om samen te zijn in dezelfde ruimte, met een orkestje dat voor een gepaste sfeer zorgt én de mogelijkheid de beentjes even te strekken door middel van een dansje.

Het is op deze bijeenkomst dat Stella Edgar Stark leert kennen. Vanaf het eerste ogenblik dat ze hem ziet, voelt ze zich tot hem aangetrokken. Hun samenzijn wordt al snel een obsessie voor beiden van hen, het lichamelijke genot staat centraal. Stella heeft totaal geen interesse voor het verleden van deze man, het verlangen naar hem en de riskante seks op plaatsen en momenten waar die heel snel kan ontdekt worden overheersen op het rationele. Zelfs wanneer blijkt dat Edgar zes jaar geleden zijn vrouw heeft vermoord toen hij ontdekte dat ze hem bedroog, kan zelfs dit er Stella niet van weerhouden om haar man verder ontrouw te zijn.

Edgar Stark is de patiënt van dokter Peter Cleave (Ian McKellen in een voor hem alweer passende rol), iemand die gespecialiseerd is in 'sexuele pathologie' en de uitwassen hiervan. Peter heeft al snel door dat Stella en Edgar iets hebben met elkaar maar hij laat begaan, al was het maar voor de interessante therapeutische consequenties die dit met zich meebrengt. Tot Edgar ontsnapt uit de instelling en blijkt dat Stella zelfs dan nog contact met hem onderhoudt. Het gooit de wereld van alle betrokken partijen overhoop en blijft voor een aantal onder hen niet zonder gevaar...

Asylum heeft de uitstraling, look en verpakking van een sterke erotische thriller maar we omschrijven de film liever als een psychologisch drama dan als een spannende nagelbijter. Regisseur David McKenzie houdt het allemaal wat (te) oppervlakkig en rechtlijnig, daar waar met de basis van dit scenario (moord, ontrouw, obsessie,...) toch wel wat meer kon aangevangen worden. Het is complexer allemaal dan het in Asylum wordt voorgesteld. Ian McKellen heeft zoals verwacht maar weinig moeite met het vertolken van een zieleknijper-rol terwijl Marton Csokas zijn best doet om eens even aan Russell Crowe in A Beautiful Mind te doen terugdenken.

Asylum deed ons op vele vlakken denken aan het (stoutere) Young Adam. Net zoals die film met Ewan McGregor geen echte topper dus maar een betere tijdsbesteding dan al het voetbal waarmee we de komende weken overspoeld worden.

De extra's zijn 'typisch DFW' en dat bedoelen we niet negatief, we willen enkel aanduiden dat het dezelfde soort extra's zijn zoals bij de meeste titels van deze Nederlandse distributeur. Men wijkt niet echt af van wat we gewoon zijn waardoor het weer (te) oppervlakkig blijft. In de interviews met cast en crew komen McKellen, Richardson, Csokas en regisseur David MacKenzie aan het woord. Zij hebben het vooral over hun personage(s) en bijna niet meer dan dat. En het stukje 'Behind the Scenes', dat hield men met een speelduur van iets meer dan 4 minuten, wel héél, héél kort deze keer.