Geen idee hoe groot of klein het kot van Cameron Diaz is, maar ze was er beter niet uitgekomen. Tien jaar na haar laatste wapenfeit – de remake van Annie – vond ze de tijd blijkbaar rijp om toch nog eens in een film aan te treden … en dan kiest ze toch wel voor een gedrocht van het zuiverste afvalwater zeker?

Niet dat Diaz voor deze comebackrol niet in stinkerds te zien was. Integendeel. Als ze een terugkeer langs de grote poort wou, had ze in elk geval deze Back in Action beter gemeden als de pest en de cholera. Na tien minuten zit de pijnlijkheidsgraad van deze idiote actiefilm al voorbij elke gangbare breedte- en lengtegraad, en het betert er gaandeweg niet echt op.

In deze ‘actievolle spionnenkomedie’ is Diaz getrouwd met Jamie Foxx. Beide zijn hush hush werkzaam voor de CIA, en als Diaz zwanger blijkt besluiten ze om hun undercoveractiviteiten op te geven in ruil voor een normaal en kindvriendelijk leven. Een sprong van vijftien jaar in de tijd leert dat ze zich met twee tienerkinderen in een voorstad hebben gesetteld. Totdat het verleden komt aankloppen omdat er blijkbaar ergens nog een sleutelapparaat rondslingert waarmee iedereen met slechte bedoelingen na wat getik op een toetsenbord de wereld naar de verdoemenis kan sturen. Diaz en Foxx zien zich verplicht om dat apparaat uit de handen van op de loer liggend terroristengespuis te houden, en dat leidt naar een uitstapje richting Londen waar ook Glenn Close als Diaz’ moeder opduikt. Close haar manager is blijkbaar niet kieskeurig, momenteel. En Andrew Scott waggelt ook nog ergens rond als MI6-agent.

McGuffins die de hele wereld kunnen opblazen kan je nog als aanvaardbaar of zelfs geloofwaardig beschouwen in het universum van pakweg James Bond of Ethan Hunt, maar in zooi zoals dit houdt het gewoon geen steek. Seth Gordon neemt voor zijn film wat losse componenten uit betere/goede films en haalt die hier door een allesvernietigende mixer – misschien wel de echte McGuffin waar je als kijker mee opgezadeld zit. Iedereen acteert hysterisch, de plot is knudde, de actie overduidelijk ge’CGI’d en het leidt allemaal nergens heen. Zelfs de zogenaamde chemie tussen Fox en Diaz stelt geen knijt voor.

Back in Action biedt bombast en ballast, maar geen greintje originaliteit of substantie. Misschien dat je gaandeweg wel een keer of drie zal moeten lachen. Wat al veel is in een script dat mee werd geschreven door de scenarist van Bad Neighbors 1 en 2. In dat opzicht was Bad in Action een betere titel geweest. Enfin, kutfilm dus. Voor de peren moet je zelf zorgen.