Zou Jessica Lange op de ochtend van 7 maart 1995 echt geloofd hebben dat ze ’s avonds het Oscarbeeldje voor beste vrouwelijke hoofdrol in de (blauwe) lucht zou mogen steken? En daarmee onder meer Jodie Foster voor Nell het nakijken zou geven? Kleine kans, daar deze Blue Sky in Amerika nauwelijks in de zalen was gekomen en bovendien ook al sinds 1991 stof lag te vergaren op de plank bij de zo goed als failliete distributeur Orion Pictures. Zelfs regisseur Tony Richardson maakte de release van zijn finale film niet meer mee: hij stierf in november 1991, kort nadat hij de film waarvan de opnames in 1990 plaatsvonden had afgewerkt.

Niet dat het beeldje voor Lange onverdiend was – ze kreeg trouwens ook nog een Golden Globe voor haar vertolking. Eigenlijk legt ze zelfs meer gevoelens in haar vertolking dan Foster deed in de mechanische tranentrekker Nell. Blue Sky is ook een meer levendige film, al ontbreekt soms de diepgang om er een echt gelaagde film van te maken. Een beetje meer poer in het gat, en het was een nog betere film geweest.

Blue Sky is een semi-autobiografische kijk op de jeugdjaren van scenariste Rama Stagner-Blum. Haar vader was militair en het leven op de militaire basissen waar het gezin was gestationeerd had een nogal hevige invloed op de relatie tussen haar ouders. Gesitueerd in het begin van de jaren zestig, in volle koude oorlog, zien we hoe de vaderfiguur (Tommy Lee Jones) betrokken is bij ondergrondse nucleaire tests en het moeilijk krijgt met de hypocrisie van zijn oversten. En dat terwijl zijn vrouw (Lange) als manisch-depressieve trofeevrouw en Marilyn Monroe-kloon de gemoederen nog meer ophitst. Stagner-Blums alter ego – de oudste dochter van het gezin – wordt vertolkt door Amy Locane, en verder loopt Powers Boothe heel militair te wezen – ook als hij Lange in zijn kolonelsbed wil krijgen.

Een film die meer verdiende dan een beperkte release onder de radar, en dat dus met de Oscar van Lange eigenlijk ook heeft gekregen. Een kijkbeurt meer dan waard, zoals dat heet.