Na Ali G en Borat krijgt ook Sacha Baron Cohens derde typetje – de Oostenrijkse homoseksuele modejournalist Brüno – een eigen film. De logica zelve, gezien de komische aardverschuiving die Borat drie jaar terug teweegbracht. Wie meer van hetzelfde verwacht met Brüno (en ook niets anders wil) zit alvast goed. Deze film volgt de Borat-blauwdruk immers heel nauwgezet. De verhaalkapstok is identiek (een extreem vuilbekkend figuur trekt naar Amerika, test er het incasseringsvermogen van nietsvermoedende voorbijgangers en onderwerpt er semiberoemdheden of woordvoerders van officiële instanties aan gefingeerde interviews), de verhaallijn ook (Brüno krijgt net als Borat ruzie met zijn sidekick en moet het alleen zien te rooien in the US of A).

Lachen geblazen dus, zij het ditmaal slechts met mate. Er zijn twee grote redenen waarom Brüno minder hilarisch is dan Borat. Ten eerste hebben we het al eens gezien. De manier waarop Sacha Baron Cohen met zijn alter ego Borat heilige huisjes omver gooide was origineel en inventief. Nu komt het concept vaak over als het opwarmen van een verschraald kliekje. Daarnaast is het personage Brüno niet half zo leuk als Borat. Waar het moeilijk was om niet in een deuk te liggen met de vuilbekkende Kazachstaanse journalist die naar Amerika trok om er een documentaire te maken (en zijn heldin Pamela Anderson te ontmoeten) is het niet zo eenvoudig om voor Brüno te vallen. De Oostenrijkse homoseksueel die wereldberoemd wil worden is immers niet boeiend of ontwapenend. Integendeel, hij is een bij vlagen irritante karikatuur van een karikatuur, en af en toe wordt het zelfs zo gênant dat plaatsvervangende schaamte nooit veraf lijkt.

De film is nog geen vijf minuten ver of het is al duidelijk dat Brüno de wansmaak en vulgariteiten nog breder in het rond smeert dan Borat. Wie al in een deuk lag bij de dildo-uitvinding van de Coenbroers in Burn After Reading komt dus beter niet te laat. Brüno’s reis naar Amerika is van wisselend niveau. Sommige sketches zijn nogal voor de hand liggend en gaan de mist in. Het lijkt ons nogal logisch dat je als geïnterviewde (of dat nu Paula Abdul of iemand anders is) het hazenpad kiest nadat je door je gastheer wordt verplicht om plaats te nemen op een Mexicaanse illegaal die voor stoel speelt. Brüno werkt (net als Borat trouwens) het best wanneer Sacha Baron Cohen erin slaagt om de façade van de maatschappij te doorprikken. De scène waarin hij zich wil laten bekeren door een 'gay converter' is de grappigste: alleen al het feit dat die bestaan is toch vrij onrustwekkend. Ook leuk: de twee tuttebellen die zichzelf verkopen als pr-consulentes voor liefdadigheid en zich gaandeweg afvragen of je wel tegen armbanden die gemaakt worden van uitgestorven dieren kan zijn. Maar Brüno gaat evenveel keer de dieperik in. De scène in de parenclub is pijnlijk ongrappig, en de meeste reacties van gedupeerden zijn voorspelbaar. Even denken: hoe zou een ex-presidentskandidaat reageren als hij plots in een hotelkamer staat met een homoseksueel die zich uitkleedt? En wat zou een jager doen wanneer er in het midden van de nacht plots een naakte man bij zijn tent opduikt?

Brüno verliest veel tijd met het bewijzen van wat niet moet bewezen worden, en haalt enkel maar zijn slag thuis wanneer de gevaarlijke onderliggende laag van de maatschappij zichtbaar wordt: met de gay converters bv., maar ook met het publiek tijdens de worstelwedstrijd. Voor de rest is de film grotendeels een slag in het water, ook al omdat de tussenliggende geacteerde scènes tussen Sacha Baron Cohen en zijn sidekick Lutz (Gustaf Hammarsten) lang niet dezelfde hoogtes halen van het samenspel tussen Borat en Azamat. Ook hier treedt vooral déjà vu op: de scène waarin het tweetal een hotelkamer op stelten zet in een innige homo-erotische omhelzing is onderling inwisselbaar met Borats en Azamats spiernaakte achtervolging. En de slecht in beeld gebrachte en totaal niet relevante flashbacks op het moment dat Brüno ‘zijn baby’ moet afstaan, bewijzen vooral dat de film – los van de inlassingen van de fake interviews – slordig in elkaar zit geflanst. Al is Brüno nu ook weer geen werkstuk dat op cinematografische merites moet worden afgerekend.

Wanneer Brüno grappig is, is de kans dat je luidop lacht vrij reëel. Wanneer de film de bal misslaat is het vaak tenenkrommend slecht. Ons lijkt de kans alvast klein dat Sacha Baron Cohen hetzelfde trucje nog eens kan overdoen met een nog te creëren typetje. En afgaand op deze slag in het water, hoeft dat geenszins. Sacha Baron Cohen heeft ontegensprekelijk ballen, al laat hij ze deze keer (letterlijk en figuurlijk) te vaak zien. Overdaad schaadt. En neem in godsnaam geen (jonge) kinderen mee naar deze prent. Waarom de film hier überhaupt geen KNT heeft meegekregen is alweer een van de mysteries des filmlevens. Net zoals de vraag waarom er hier nog steeds gewerkt wordt met de bijna niets meer omvattende KT- en KNT-keuze. In Amerika was de film aanvankelijk NC 17, en kreeg hij pas na een paar montage-ingrepen een R. Ze mogen in Amerika dan preuts(er) zijn dan hier, die beslissing lijkt ons alvast logischer dan de KT die in ons land aan de film kleeft (weliswaar gekoppeld aan het 'advies' om kinderen onder de 12 jaar niet naar de film te laten gaan). Heren en dames kassamensen, vervul jullie plicht en geef dat advies mee, zouden wij zo zeggen. Waarschijnlijk snappen jonge kinderen er toch geen jota van, maar gezond kan een dosis Brüno niet zijn voor hersencelletjes die beter af zijn met de veel kindvriendelijkere eikeleter Scrat in Ice Age 3.