Sociaalvoelende medemensen met oog en oor voor de strijd van illegalen en andere papierlozen zijn doorgaans makkelijk te herkennen. Zo hebben ze vaak een dwangmatige drang om alles en iedereen aan het zebrapad te laten oversteken, en staan steevast de dvd-boxen van Ken Loach, Michael Winterbottom en de Dardennes in hun collectie. De kans dat deze fijne mensen massaal samentroepen voor Crossing Over is echter klein. Deze mozaïekfilm verbindt dan wel verschillende verhalen over immigranten die de juiste verblijfsvergunning willen te pakken krijgen zodat ze in Amerika een nieuw leven kunnen opbouwen, Wayne Kramer (zelf een inwijkeling uit Zuid-Afrika) kiest voluit voor de Amerikaanse slag: veel gezwollen muziek, een paar commerciële toetsen (een klieder naakt, een scheut geweld) en weinig diepgang.

Blikvanger in deze bouillabaisse is Harrison Ford als de met een peperkoeken hart uitgeruste immigratieofficier Max Brogan. Tijdens een inval in een bedrijf dat veel met illegalen werkt komt hij in contact met een jonge moeder die in het onderhoud van haar jonge zoon probeert te voorzien. Wanneer de vrouw alsnog wordt uitgewezen, probeert Brogan zelf om haar te verenigen met haar zoon. Rond dit verhaal cirkelen heel wat andere. Dat van Brogans Iraanse collega Hamid (Cliff Curtis) bv. Diens vader heeft net zijn naturalisatie rond en dat wordt gevierd met een groot feest. Hamids zus, die kiest voor de Westerse waarden en maar weinig voeling meer heeft met de tradities uit Iran, is daarbij wel een doorn in het oog. Het zijn niet allemaal arme immigranten die de oversteek naar ‘the land of the free’ wagen: getuige daarvan de tribulaties van de jonge Australische actrice Claire Shepard (Alice Eve, die wel heel hard haar best doet om als jonge Nicole Kidman uit de hoek te komen) die geen carrière in Hollywood kan uitbouwen omdat ze niet over een verblijfsvergunning beschikt. Immigratieofficier Cole Frankel (Ray Liotta) wil haar helpen, maar daar staat een gunst tegenover. Coles echtgenote Denise (Ashley Judd) is een advocate die mensen die met uitwijzing worden bedreigd bijstaat. Zo probeert ze te voorkomen dat een gezin uit Bangladesh uit elkaar wordt gehaald omdat de vijftienjarige dochter tijdens een spreekbeurt begrip uitsprak voor de zelfmoordterroristen die op 9/11 de Twin Towers doorboorden. Voeg daar nog de poging bij van de Brit Gavin (Jim Sturgess) om zich als Jood te laten naturaliseren en de moeilijkheden van een Koreaans gezin om in Amerika te aarden en het is duidelijk dat Crossing Over de immigratiepolitiek uit verschillende invalshoeken probeert te benaderen…

Wayne Kramer (wiens enige geslaagde film dusver nog steeds The Cooler is) zal zich deze samenwerking met de producerende Weinsteinbroers nog lang heugen. Kramer was in de veronderstelling dat hij het alleenbeslissingsrecht had over de finale versie van zijn film, maar dat bleek al snel een utopie. Harvey Weinstein was immers niet echt te spreken over Kramers director’s cut en wou die rechtstreeks op dvd uitbrengen. Dat zag Kramer niet zitten, zodat hij moest toestaan dat Weinstein en producent Frank Marshall hun eigen versie monteerden. Toen die beter in de smaak viel bij het testpubliek, moest Kramer onherroepelijk bakzeil halen. Harrison Ford vond de tweede versie ook maar niks, en mocht zelf een eigen versie laten monteren. Die vond Weinstein echter zo slecht dat hij die versie niet eens wou laten testen.

Eind goed, al goed? Niet echt. Weinstein liet zijn versie eveneens zien aan Sean Penn, die ook een rol had als immigratieofficier. Penn wou echter niets meer met de film te maken hebben, omdat hij vond dat de scènes over de Iraanse familietradities en erekwesties de bevolkingsgroep stigmatiseerden. En dus kreeg Kramer te horen dat die scènes uit de film zouden worden geknipt. Tot wanneer alles nog een kwartslag maakte en Penn en Weinstein overeen kwamen om dan maar ineens Penns rol volledig uit de film te verwijderen. Ja, konkelfoezen is een sport waar ze in Hollywood niets meer moeten over leren. Ironisch is wel dat de Weinstein Company de film uiteindelijk toch nog als beperkte release in de Amerikaanse bioscopen bracht, waardoor de meeste mensen het bestaan van de film pas zullen ontdekken op dvd…

Of Kramers langere versie substantieel zou verschillen van deze ingekorte versie is nog maar de vraag. Kramers scenario bulkt dan wel uit van de goede bedoelingen, er zijn maar weinig elementen die we nog niet beter in andere films hebben gezien. Hier en daar duikt een aardige acteerstoot of pakkende verhaalflard op, maar over het algemeen is dit lesje humaniteit te banaal en te vrijblijvend om meer te zijn dan weinig opvallende ‘middle of the road’-cinema.