In de reeks ‘onverlaten die voor hun eigen zielenheil beter niet tegen Dexter Morgan opbotsen’: de in deze Dangerous Animals door Jai Courtney vertolkte Tucker.

Die geschifte seriemoordenaar voedert de vrouwen die hij ontvoert immers levend aan de haaien die rond zijn boot zwermen, en filmt de haaiendiners voor zijn persoonlijke VHS-collectie zodat hij er vervolgens zelf in snuffmoviemodus kan naar kijken op eender welk moment hij daar appetijt in heeft. Duidelijk een specimen dat je liever niet als verre buur, goeie vriend of vice versa wil.

Het filmen van mensen die door haaien worden opgepeuzeld vertoont wat raakpunten met David R. Ellis’ Shark Night uit 2011. Als er een vergelijkende competitie zou zijn, dan wint Sean Byrne die met vlag en wimpel gezien de camerastandvastigheid waarmee hij zijn derde langspeler in beeld brengt. Hij heeft respect voor de tribulaties van zijn potente scream queen (Hassie Harrison), amuseert zich met het zo vettig mogelijk in beeld brengen van de razende Courtney, gooit met een paar fijne twists, en de wateropnames zorgen voor een weids desolaat en nagelbijtend spectrum tijdens de composities waarin pakweg Dead Calm niet veraf is.

Niet dat Byrne en debuterend scenarist Nick Lepard – ook de auteur van Osgood Perkins’ nakende Keeper – hier een megafantastische slasher annex overlevingsthriller uit de botten slaan. Dangerous Animals is typisch zo’n film die entertaint zolang het duurt, maar die daarna snel uit het geheugen wegzwemt. En die naar het eind toe wat van zijn stamina verliest omdat de opbouw in dit soort films meestal beter is dan de eigenlijke finale. Zeker omdat Courtney hier toch een stomme stoot uitsteekt die het Harrison wel heel gemakkelijk maakt om aan het eind de rollen om te draaien. Desalniettevin… excuus temin is dit uiteraard geen prent die je tot je neemt voor de logica, intellectuele souplesse of opzienbarende zevendekunstpoëzie. Gefocust B-vertier en grommend genreplezier: daar is het om te doen in deze potente brok Ozploitation.

Wie niet meer dan dat verwacht, mag zich anderhalf uur lang/kort verzoenen met zijn innerlijke horrorthrillerduivel. Mooi is ook dat Byrne zijn heil niet zoekt in overdadige gore, en de meeste sterfscènes suggestief houdt – zij het zonder de ruwe randen weg te vijlen.