Parijs lijkt opnieuw tot de verbeelding te spreken van verschillende filmmakers. Een tijdje terug hadden we nog de thematische compilatiefilm Paris, Je t'Aime, waarin verscheidene regisseurs zich lieten inspireren door de Franse hoofdstad. Ook Hollywood streek er vorig jaar neer voor de opnames van The Da Vinci Code en schonk daarbij vooral aandacht aan de kunst en de religie waarmee deze stad jaarlijks talrijke toeristen op de been weet te brengen. Dans Paris speelt zich eveneens af in deze grootstad, alhoewel er daarvoor veel minder duidelijke motieven zijn, zo blijkt. Een weinig onthullende titel, een fascinerende film.

Was het maar waar. Dans Paris de derde film van de Franse regisseur Christophe Honoré die twee jaar geleden een beetje voor ophef zorgde met Ma Mère waarin Isabelle Huppert (La Pianiste) en Louis Garrel (The Dreamers) een nogal dubieuze moederzoonrelatie hebben. Ze verloren zich in allerlei machtspelletjes en een perverse seksuele losbandigheid. Een complexe en niet zo geslaagde film die het prestigieuze filmfestival van Cannes even op zijn achterste poten deed staan en Honoré onder de aandacht bracht. Een flauwe poging tot provocatie?  We zullen het nooit weten. Wat we wel weten, is dat het diezelfde familiale en relationele complexiteit is die Honoré in Dans Paris bezig houdt. We ontmoeten Paul (Romain Duris), die net een pijnlijke scheiding achter de rug heeft en besluit opnieuw bij zijn bemoeizieke vader (Guy Marchand) in te trekken. Een knus appartement met uitzicht op de Eifeltoren, maar met plaatsgebrek, zodat er niets anders opzit dan te slapen in de kamer van zijn jongere broer, Jonathan (Louis Garrel). Geen probleem, want tussen de broers bestaat nog steeds een goede band. Spring-in-'t-veld Jonathan hoopt dan ook zijn depressieve - Kim Wilde luisterende! - broer uit de put te helpen. Maar Jonathan en zijn vader moeten constateren dat het niet zo makkelijk zal zijn.

In Dans Paris valt meteen opnieuw op dat Honoré een zeer ambitieuze filmmaker met grootste opvattingen is. Honoré maakt er geen geheim van en beweert dat zijn film beïnvloed is door de lectuur van Salinger (Catcher in the Rye) en Flannery O'Connor (Mon mal vient de plus loin). Het is een zekere intellectualiteit die heel de film doordringt. Personages parafraseren romans en dansen uitbundig halfnaakt in de woonkamer. De typische Franse praatfilm met een intellectueel sausje is nooit veraf. Het lijkt alsof Honoré de Franse filmgeschiedenis in zich heeft opgenomen en wanneer hij bij de openingssequentie Louis Garrel rechtstreeks in de camera laat spreken, wordt de invloed van de Nouvelle Vague filmbeweging (een Franse filmstroming uit de jaren vijftig, gedragen door François Truffaut en Jean-Luc Godard, die het idee van de filmmaker met een eigen stijl naar voor schoof en zich verzette tegen de heersende normen in de Franse film) meteen duidelijk. Honoré heeft zeker het talent om dergelijke ideeën naar film over te zetten, maar hij lijkt er maar niet in te slagen die invloeden juist te kanaliseren. Ma Mère begaf het onder een gefaalde complexiteit die Honoré aan boord probeerde te leggen en met Dans Paris verslikt hij zich opnieuw in abstracte personages en oeverloze relationele bespiegelingen. Dans Paris worstelt in de eerste helft constant met zijn onderbroken vertelstijl. Zeer spijtig, want Honoré beheerst wel degelijk de kunst van de beeldvoering (sommige shots hebben de kracht van een groots filmmaker), maar hij slaagt er alweer niet in om een film te brengen die de kijker meesleurt.

En we hebben het ondertussen ook wel een beetje gehad met Louis Garrel, die de indruk geeft dat hij een doorslagje van zichzelf zit te spelen als vrijgevochten pretty boy. Romain Duris (L'Auberge Espagnol) daarentegen heeft ons vertrouwen echter nog niet verloren. Ook al kan hij deze film niet redden, hij is één van de weinigen in deze film die niet lijkt de verzuipen in de ridicule uitspattingen van zijn personage. In schril contract met Garrel, is hij een acteur die ? zoals het hoort - in elke film zichzelf heruitvindt. Dat doet hij ook in deze film.

Laten we dus allemaal hopen dat Honoré binnenkort zijn mise-en-scène talent kan omzetten in een meeslepende kijkervaring die zijn opvattingen over het medium film en de wereld beter vertalen. Met Dans Paris blijft het spijtig genoeg nog in het ijle tasten.

Opgelet: Dans Paris zal enkel in onze zalen draaien in originele (Franse) versie zonder Nederlandse ondertiteling.