Opgelet: (te) lange zin in zicht. Deze: na ruim twintig jaar films te hebben afgeleverd die grotendeels de video- en schijvenmarkt caterden en na zich finaal in de dieperik te hebben gefilmd met de wel wereldwijd in de bios gebrachte stupide horrortrilogie The Strangers heeft Renny Harlin eindelijk nog eens een film te pakken die bijna aansluit bij de titels die hem in de vorige eeuw het predicaat van A-regisseur opleverden in Hollywood waar hij kleppers als Die Hard 2, Cliffhanger en The Long Kiss Goodnight mocht regisseren vooraleer Carolco Pictures te laten kapseizen met megaflop Cutthroat Island.

Geef toe, daar mochten wat komma’s, gedachtestrepen of punten tussen. Dat zal voor een volgende keer zijn. Edoch, het sleutelwoord in die zin is bijna. De overlevingsthriller Deep Water is immers zo generiek en derivatief dat je moeilijk van een bioscooptopper kan spreken. Je vraagt je zelfs af hoeveel haaienfilms er eigenlijk (nog) kunnen worden gemaakt. Nog genoeg volgens Harlin, die zich na Deep Water inmiddels op Black Tides heeft geworpen … een orcafilm.

Voor de werkijver en de stamina van Harlin kan je enkel maar eerbied hebben. Ook al omdat hij voor Deep Water zoveel mogelijk praktische effecten en stunts wou inlassen, al zal je die niet echt spotten tussen de overdaad aan groeneschermnachtergronden en CGI-foefelarijen. De haaien spelen eigenlijk een veredelde bijrol in Deep Water. In het eerste halfuur moet je het doen met een vliegtuigcrash, veroorzaakt door een brand die uitbreekt nadat een powerbank in het laadruim vlam vat. Piloot Ben Kingsley en copiloot Aaron Eckhart zien zich genoodzaakt hun vlucht die van Los Angeles naar Shangai onderweg was in het diepe oceaanwater te laten crashen. De impact zorgt voor een uiteengereten vliegtuig, heel wat doden en twee vlotten met eendimensionaal geschetste overlevenden die vervolgens worden belaagd door hongerige haaien.

Dit zou zowaar een late aanvulling op de Airport-reeks kunnen zijn, ook al omdat Harlin van de film een onverholen hommage maakt aan de rampencyclus uit de jaren zeventig, onder meer door Shelley Winters met naam en toenaam te parafraseren. Voor wie het in Keulen en Zwolle hoort donderen … The Poseidon Adventure in je schijvendraaier schuiven en je bent volledig mee.

Eckhart – die eerder al met Harlin samenwerkte voor de actieprent The Bricklayer – en Kingsley zijn de enige twee bekende namen in een zee van nobele onbekenden waarvan er nogal wat Oosterse roots hebben. Te verklaren omdat de film voor een deel mee werd geproduceerd door een Chinese productiemaatschappij. Het scenario van Deep Water was oorspronkelijk geconcipieerd als sequel op de Australische haaienthriller Bait. Een plan dat uiteindelijk werd geschrapt, waarop het ronddobberende script door een peloton schrijvers en producenten ruim tien jaar later werd herwerkt naar een meer generieke rampenthriller. Een van die producenten is zowaar KISS-boegbeeld Gene Simmons, die na het over de haag gooien van zijn make-upkit en basgitaar de muziekwereld inruilde voor de productionele filmwereld. Acteren deed hij natuurlijk al langer dan vandaag, geen geheim voor ieder die ooit de jarentachtiggein Runaway en Wanted: Dead Or Alive heeft gezien.

Voilà, genoeg zinnenvullerij voor dit ongevaarlijk in B-filmwateren plitsepletsend dingetje dat toont dat Harlin toch nog niet aan het eind van zijn Latijn is. Al is Latijn natuurlijk wel een dode taal.