Mooi gezien van de metiergevoelige marketingstrategen om exact op de kop af nauwkeurig gemeten precies twintig jaar na de eersteling met het vervolg op The Devil Wears Prada op de proppen te komen. Kwestie van de legacyverjaardag meteen deftig te kunnen vieren en promoten – voorzover ‘deftig’ past bij een film die ergens tussen slap en halfbakken goede punten probeert te scoren. En daar niet echt in slaagt.

Nochtans is iedereen terug die terug kon, mocht of wou komen: regisseur David Frankel, scenariste Aline Brosh McKenna, en acteurschare Meryl Streep, Anne Hathaway, Emily Blunt en Stanley Tucci. Iedereen aanwezig voor een blij weerzien, zoals dat heet. Voornaamste verschil: de film is dit keer niet gebaseerd op een roman, maar speciaal voor het scherm geschreven. Dit is dus geen verfilming van Lauren Weisbergers in 2013 verschenen Revenge Wears Prada, want daar hadden Streep en Hathaway destijds geen zin in.

De bovenbreinen bij Disney hadden wel zin in een vervolg eens ze Twentieth Century Fox onder hun vleugels hadden, en blijkbaar leidde die zin naar een aanbod dat de betrokkenen ditmaal niet konden weigeren. Met dit nummertje twee als gevolg. Een pragmatisch-economische keuze, gezien de flinke duiten die de aantrekkelijk gecaste romcomkomedie binnen de plooien van de modewereld twintig jaar eerder had opgeleverd. Dat het kwalitatief destijds maar wat méh was (sorry dames), dat was dan maar zo.

Opvallend is dat The Devil Wears Prada 2 niet zozeer de kaart van de romantische komedie trekt en zelfs het satire-element laat vallen. Dit is een in een goedgevoelmantel gedrapeerde prent die eigenlijk een duister verhaal brengt: een waarin doortastende journalistiek op sterven na dood is, waarin alles tik en tokkerig wordt en waarin de klauwen van artificiële intelligentie klaarstaan om alles wat menselijk is te versmachten en te verstikken. Niet dat die uit het huidige leven geplukte dreiging donker-Brechtiaans op het scherm komt: de goede luim blijft primeren, inclusief een overdaad aan snapshots van het modegebeuren in Milaan en een gastoptreden van Lady Gaga.

De grootste ironie zit in het feit dat een kritische uithaal naar oppervlakkigheid zelf oppervlakkig wordt gebracht. Dat gebrek aan diepgang zet zich door in de manier waarop de personages vorm krijgen. Frappant alvast dat Streeps Miranda Priestley ditmaal geen gevreesde bazige akela meer is, maar gewoon een weliswaar nog steeds steenrijke zakenvrouw die moet knokken om relevant te blijven en daardoor zowaar een van de sympathiekere personages wordt, daar de echte vijanden nog rijkere rijkaards zonder scrupules zijn. Wat ook maakt dat Streep en Hathaway – die door een speling van het lot ditmaal voor Streep/Priestley komt werken als stukkenschrijver voor Vogue … excuus, Runway – ditmaal eigenlijk in hetzelfde kamp zitten. Blunt mag even de hond in het kegelspel zijn – zonder zwaar te bijten weliswaar – en Tucci is nog steeds de goedgemoederde art director die hij was, daarmee meteen ook de meest standvastige vertolking van het centrale viertal neerzettend. 

Vraag is of de fanclub van de eerste film zit te wachten op een flets uitgeschreven economisch drama. Frankel en McKenna doen uiteraard hun best om het allemaal dravend doelgroepgeörienteerd te maken, en er komen meer dan genoeg handtassen, hoge hakken en haute couteure in beeld om voor gekir en gekakel te zorgen. Hathaway krijgt ook een nieuwe beau, maar die romance is zo krakkemikkig saai en bij de haren gesleurd dat ze verwatert tot scenariomatige ballastmodder. Niet meteen de gedroomde ondergrond voor standvastige stiletto’s. Of hoe deze sequel iets te opzichtig probeert om een punt te maken, en zelfs al moeite heeft om een filmisch interessante manier te vinden om dat punt te maken. Weet je meteen waarover te contempleren bij de eerstvolgende Dom Pérignon degustatie.