Zo’n Liefde is-scheurkalender van Kim Casali? Robert Pattinson slaat er beter maar een fikse voorraad van in. Echt veel amoureus geluk heeft de arme jongen immers niet momenteel.

In Die My Love moest hij de postpartumpsychose van Jennifer Lawrence zien te overleven, in deze The Drama krijgt hij in de aanloop naar zijn huwelijk met Zendaya plots erge twijfels over haar oprechtheid en geestestoestand. Ocharme. Of misschien ligt het probleem gewoon bij hemzelf. Wie weet. Wat er ook van zij … opnieuw hommeles in cupidoland voor Pattinson, al gaat The Drama niet zo zwaar uit de bocht als Die My Love.

Had nochtans gekund, met Noor Kristoffer Borgli aan het scenario- en regieroer. Dat die man zottigheden niet uit de weg gaat, bleek eerder uit zijn zeitgeistkomedies Sick of Myself en Dream Scenario waarin een niet zo fraaie plek voor afgestompte socialemediageesten was weggelegd. The Drama is minder surreëel dan dat tweetal, is zelfs vrij rechtlijnig en begrijpelijk te noemen en laat zich vrij gemakkelijk bekijken als een behapbaar romantisch drama. Of een zwarte komedie, kwestie van het volledige plaatje te vatten.

Elkaar eeuwige trouw beloven willen ze dus doen, Pattinson en Zendaya. Twee jaar nadat ze elkaar meet cute leerden kennen in een koffiebar. Alles ligt klaar voor een gelukkig leven met hun tweetjes, tot een impromptu ‘wat is het ergste dat jij gedaan hebt’-gesprek bij Pattinson plots de twijfel doet rijzen of hij wel met Zendaya verder wil. Het moment waarop The Drama vergeet dat het een relatiedrama annex -komedie is, en de weg van maatschappelijke polarisatieprent inslaat. Zij het een die nogal bij de haren gesleurd lijkt.

Het vreselijke geheim: als gepeste en eenzame tiener dacht Zendaya erover na om met een geweer naar school te trekken en af te rekenen met iedereen die haar minacht. Toegegeven, geen vrolijke gedachte, maar wel een die nooit vorm kreeg. Een van de discussiepunten die The Drama tussen de regels poneert zou kunnen zijn waarom Zendaya zo hard wordt aangepakt, aangezien de erge geheimen van de anderen aan de tafel – dat van Pattinson inclusief – wel degelijk tot uitvoering kwamen. Na zijn passages over schijnheiligheid, egocentrisme en perceptiebreuklijnen gaat Borgli uiteindelijk terug naar de romantische insteek der dingen. Wat leidt naar een dol laatste halfuur waarin nogal wat potjes overkoken op het vermaledijde huwelijksfeest, en waarin het drama definitief uitnodigt tot zwartgallig gelach en gelag.

Door Pattinson en Zendaya te casten lonkt Borgli duidelijk naar de Gen-Zie’ers. Die komen hoogstwaarschijnlijk voor de kronkelende romantiek, en krijgen er gratis slingerende hangijzerdiscussies bij. En cinematografische valeur, want Borgli pakt tussen de bedrijven door uit met triggerende flashbackjuxtaposities, faux beeldmengingen en strategisch geplaatste ruis op de ambient soundtrack. When Harry Met Sally is dit niet, een tegen Festen en After The Hunt aanschurkende richtingzoekende – en niet altijd vindende – babbelfilm dan weer wel. Liefde is … het geblaat bij de wol nemen. ‘t Zal vast ook wel ergens op een kalender staan.