Philip Roths oeuvre heeft zich dusver nog niet echt spectaculair laten vertalen naar het witte doek. “The Human Stain” (2003) waarin Anthony Hopkins de hots kreeg voor trailertrash Nicole Kidman huist momenteel ergens in de kruipkelder van onze gracieuze villa met filmherinneringen, en ook deze “Elegy” zal geen lang leven beschoren zijn in de comfortabele middenbeuk.

De Spaanse regisseuse Isabel Coixet (“My Life Without Me”, “The Secret Life Of Words”) leverde met de verfilming van Roths korte roman “The Dying Animal” uit 2001 een conventioneel, voorspelbaar en niet erg meeslepend drama af. Centraal staat de schrijver David Kepesh. Roth schreef drie boeken met Kepesh in de hoofdrol: “The Breast” (1972) en “The Professor Of Desire” (1977) waren de vorige twee. In dit derde deel leren we Kepesh (Ben Kingsley) kennen in de herfst van zijn leven. Als leraar, auteur van succesvolle boeken en presentator van een boekenprogramma heeft hij professioneel de schaapjes op het droge. Op privé-vlak vallen er nog katten te geselen: zijn huwelijk was destijds geen lang leven beschoren, zijn zoon (Peter Sarsgaard) heeft hem nooit vergeven dat hij het destijds aftrapte en zijn vaste bedpartner (Patricia Clarkson) kronkelt maar om de zoveel weken om hem heen.

En dan kruist de sensuele Consuela Castillo Penélope Cruz) zijn pad. Eerst is hij enkel maar gefascineerd door haar (vooral omdat hij als docent geen affaires wil hebben met een studente), maar na het academiejaar begint hij haar voluit te verleiden en te aanbidden. Aanvankelijk enkel maar voor de seks, zo blijkt uit conversaties met zijn vriend-dichter George O’Hearn (Dennis Hopper), maar dat is buiten de als waard vermomde Cupido gerekend: algauw is Kepesh gefascineerd door en verliefd op Consuela, en de gevoelens zijn wederzijds. De twee beginnen een relatie met elkaar, maar die loopt niet echt van een leien dakje. Enerzijds is er het leeftijdsverschil, maar het is vooral doordat Kepesh zich als een opdringerige en onzekere verliefde puber gedraagt dat de relatie gedoemd lijkt om te mislukken…

“Elegy” is een film waarvan de genrebeperkingen snel duidelijk zijn. Man ontmoet vrouw, man wil vrouw en vice versa, het water is te diep, vrouw laat man in de steek, voilà. Op zich speelt het weinig rol of de geliefden oud of jong, blank of zwart, geel of grijs of introvert en extrovert zijn. Het feit dat David Kepesh een erudiet en wijs man is (en Kingsley slaagt erin om ons dat te laten geloven) zorgt niet noodzakelijk voor een extra laag. Het eerste uur van de film glijdt grotendeels passieloos voorbij, al probeert Coixet het vuur gaande te houden, grotendeels door close-ups van Kingsley.

Het is pas in het tweede deel van de prent dat Coixet vat op het geheel lijkt te krijgen, maar tegen dan is “Elegy” afgegleden naar het ziekte van de maand-territorium. Deze film is mooi gemaakt en lijkt genoeg drama en hartzeer in huis te hebben voor iedereen die zich graag laat ontroeren bij het snorren van de filmprojector - ook wij snotteren ten gepaste tijde graag bij cinematografische weltschmertz (de nog steeds zichtbare “Atonement”-traanspatten op onze schoenen zijn hiervan het bewijs) - maar “Elegy” blijft helaas steken in het drijfzand van voor de hand liggende en onbevredigende tussendoortjes. Jammer.

Gezien op het 35e Filmfestival van Gent.