The Force Of The Eigthies Is Strong In This One. Alsof Ronald Reagan terug tot leven is gekomen en even snel een kruisbestuiving tussen “Red Dawn” en “Top Gun” heeft besteld, alles liet overgieten met een sf-saus en het lot van de wereld in handen legt van vijftienjarige militairen omdat hun brein beter kan functioneren dan dat van de al wat afgestompte volwassenen. Om alles een universeel karakter te geven zijn de baddies van dienst niet de Russkies, maar de Formics, een uit de kluiten gewassen insectenvolk dat al dan niet uit is op de totale vernietiging van moedertje aarde. Tot hier de synopsis van wat zich laconiek als Starship Poopers laat omschrijven.

De eigenlijke synopsis is serieuzer daar regisseur Gavin Hood (“Tsotsi”, “X-men Origins: Wolverine”) de mosterd voor “Ender’s Game” haalde bij de gelijknamige populaire sf-roman van Orson Scott Card. Een boek van de jaren tachtig zowaar, dat sinds zijn verschijning in 1985 nooit uit het blikveld van sf-lezers is verdwenen. En in Amerika naar het schijnt zelfs verplichte lectuur is voor mariniers in opleiding. En een heleboel sequels en prequels voortbracht. Card won trouwens zowel voor “Ender’s Game” als voor “Speaker For The Dead” – de eerste sequel – de prestigieuze Hugo en Nebula Award – twee hoog aangeschreven prijzen binnen de sf-literatuur.

“Ender’s Game” speelt zich af in de binnen het genre populaire “verre toekomst”. In 2086 wordt de aarde aangevallen door de Formics, een buitenaards insectenras. Na de strijd - die voor nogal wat slachtoffers zorgde - krijgt de International Fleet opdracht te verhinderen dat de Formics ooit nog een nieuwe aanval kunnen uitvoeren. Ze rekruteren daarvoor jonge kinderen (in het boek zijn ze ze jonger dan tien, in de film hebben ze de tienerleeftijd) die zowel op het vlak van krijgskunde, strategie als militaire storm en drang excelleren. Een van hen is Andrew ‘Ender’ Wiggins (Asa “Hugo” Butterfield) die met kop en schouders boven de rest van de kadetten uitsteekt. Gezagvoerder Graff Harrison Ford) voelt dat de jongen tot grootste dingen in staat is, en vestigt de hoop op een Formics-vrij luchtruim op de jongen die – zo hoort dat nu eenmaal – een fikse lading persoonlijke problemen meetorst die zijn missie al dan niet in gevaar kunnen brengen. En die geleidelijk aan zal ontdekken dat war eigenlijk for absolutely nothing good is.

Gezien het succes van het boek, kon een verfilming van “Ender’s Game” niet echt uitblijven. Eén van de redenen dat het betrekkelijk lang duurde was dat Card nogal protectionistisch was naar de rechten toe, en aanvankelijk eerst probeerde om zelf het scenario te schrijven en niet eender wie toegang wou geven tot zijn creatie. Zo zag het er even naar uit dat Wolfgang Petersen circa 2003 de juiste man op de juiste plaats zou worden, maar uiteindelijk duurde het nog tien jaar langer vooraleer “Ender’s Game” op het witte doek verzeilde. Voor wat de visuele effecten betreft een goede zaak: de gewichtsloze spelletjes Stratego in de commandoruimte van de International Fleet zien er alvast vlekkeloos uit.

Mooie visuals of niet, “Ender’s Game” slaagt er niet in de middelmaat te omzeilen. Kinderen die worden opgeleid tot door de regering goedgekeurde moordmachines is niet meteen een onderwerp waar je vrolijk van wordt, en het is eigenlijk al een wonder dat Hood er lange tijd in slaagt om toch een aanvaardbaar kijkstuk af te leveren. Ergens halverwege begint “Ender’s Game” echter serieus te slepen en de hele achtergrondgeschiedenis met Ender’s familie (zijn adoratie voor zijn zus, zijn schrik voor zijn psychopathische oudere broer) is er teveel bij de haren bijgesleurd om relevant te zijn. Eén van de redenen dat een ongezonde portie verveling de kop opsteekt in wat finisht als een middelmatige miniblockbuster voor het jonge volkje dat niet meer in feeën, prinsen, ridders en Peter Pan gelooft. De kans dat (een deel van) de rest van Cards oeuvre wordt verfilmd is met andere woorden klein, zeker omdat de prent niet echt voor massale volksverhuizingen richting multiplex zorgt.