Voormalig American International Pictures-baas Samuel Z. Arkoff had een duidelijk plan voor ogen bij de conceptie van wat The Final Terror zou worden: een kruising tussen Deliverance en Friday The 13th moest het zijn.

En hij kreeg daar heel wat mensen voor bij elkaar die later nog veel van zich zouden laten horen – en die misschien liever niet herinnerd worden aan The Final Terror. Joe Roth – latere hoge pief bij Twentieth Century Fox en Disney – mocht alles in de juiste productionele banen leiden, Alien-coscenarist Ronald Shusett mocht meeschrijven aan het script en in de cast duiken onder meer Daryl Hannah en Rachel Ward op terwijl Joe Pantoliano zich mag bezondigen aan een wel heel ‘how, rustig jong’-stukje overacteren. En regisseur Andrew Davis mocht later de pluimen voor de filmversie van The Fugitive op zijn hoed steken.

Maar in deze donkerebossenthriller is er maar weinig plaats voor pluimen. Een troep kampeerders wordt tijdens hun survivaltocht aangevallen door een weirdo in het woud waardoor lang niet iedereen terug heelhuids thuisgeraakt. Echt bloederig wordt het niet: hier en daar een hakmessnee en wat scharlakenrode props … niet echt concurrentie voor wat Tom Savini liet zien in Friday the 13th. En de intensiteit van Deliverance moet je hier ook niet zoeken. Met heel rudimentair uitgetekende personages en situaties glijdt The Final Terror onopgemerkt en zonder steekhoudende animo voorbij. Kopieerwerk zonder zelf iets nieuws toe te voegen bleek niet de juiste manier om van The Final Terror meer te maken dan enkel maar de zoveelste slasher uit de vroege jaren tachtig.

Ironisch genoeg heeft de film cinematografisch misschien wel meer panache dan heel wat andere titels uit die horrorgolf, maar die panache komt er gewoon niet uit. Davis, die naast regisseur ook – zij het onder een pseudoniem – director of photography was, brengt de woeste wouden dan misschien wel fotogeniek in beeld, door de helft van de actie ’s nachts te situeren is meestal niet eens duidelijk wie waar wat aan het doen is. En ergens merk je wel dat Davis eigenlijk liever een traditionele thriller wou draaien in plaats van een gore moordfilm. Ook het abrupte einde is trouwens meer bof dan baf.

De film was al in 1981 opgenomen, maar Arkoff vond geen distributeur. Pas nadat Daryl Hannah en Adrian Zmed door hun vertolkingen in respectievelijk Blade Runner en Grease 2 en de televisieserie T.J. Hooker wat naamsbekendheid hadden gekregen kwam er schot in de zaak en haalde de film in 1983 alsnog de zalen. En kreeg hij later op video ook nog alternatieve titels als Campsite Massacre, The Creeper en Carnivore mee.