Bij biografische films is de jawadde achteraf vaak nog iets meer dadde als je ontdekt welke feiten er allemaal niet in de film zijn opgenomen. Dat is ook zo in deze Flic Story, gebaseerd op het leven van de Franse politie-inspecteur Roger Borniche die er in 1950 in slaagde om de gevreesde gangster Emile Buisson te arresteren en hem zo een enkeltje richting guillotine – het blad viel uiteindelijk in 1956 – wist aan te bieden. Stof genoeg voor een film inderdaad, maar Borniche was meer dan enkel maar deze zaak.

Voor de tweede wereldoorlog probeerde hij een muzikale carrière uit te bouwen, hij was even winkeldetective, tijdens de oorlog zat hij in het verzet en na de oorlog bouwde hij zijn politiecarrière verder uit. Vooraleer hij bij de moorddivisie kwam was hij dan weer een tijd verantwoordelijk voor de naleving van Frankrijks abortuswetten. Stof genoeg voor twee films dus. Op zijn minst. Maar Flic Story focust zich volledig op Borniches klopjacht op Buisson, door Borniche zelf netjes in memoiresvorm gegoten onder de gelijknamige titel. Delon toonde zich meteen een fan van dat boekwerk en trok ermee naar regisseur Jacques Deray met wie hij toen al vier keer had samengewerkt. Om het sterpotentieel nog wat te verhogen toonde Jean-Louis Trintignant zich bereid om Buisson zo vilein mogelijk te vertolken, daarmee wat komaf makend met zijn brave schermimago. In totaal duurde de klopjacht van Borniche op Buisson zo’n negen jaar, en die tijdsspanne wordt netjes gecondenseerd binnen het radarwerk van nog geen twee uur.

Na een ietwat kabbelende start vindt de film zijn momentum en zowel Delon als Trintignant weten hun karakters alert en boeiend te houden. Wat een positief effect heeft op de film die secuur navigerend schippert tussen een praatvaardige detectiveprent en meer explosieve gangsterexcessen zoals Deray die al met Delon choreografeerde voor de twee Borsalino-films. De naar het schijnt opvallende vorm van waardering die ontstond tussen jager en prooi na – en misschien ook al voor – Buissons arrestatie is dan weer gereduceerd tot voetnoot net voor de eindgeneriek.

Flic Story is een mooie scharniertitel in de carrière van Delon: hij zit niet meer op de cinematografische hoogtes die hij onder meer haalde in zijn samenwerkingen met Jean-Pierre Melville maar is ook nog niet de eigengereide macho à L’Américaine die hij later zou worden. Waardoor eigenlijk zowel de Delonfans van de eerste als van de latere uren hun gading met deze film zouden moeten kunnen vinden. Allons-y.