“It’s The Season To Be Jolly” … of je dat nu wil of niet. Net zoals op de radio niet te ontsnappen valt aan Chris Rea, John Lennon, Jona Lewie, Slade en andere artiesten die een kerstklassieker in hun repertoire hebben zitten, valt in de bios niet te ontsnappen aan een of meerdere films die zich rond kerstmis afspelen.
Al lijkt het dit jaar mee te vallen: geen “Christmas Carol”, geen Hollywoodromcom onder de maretakken … wel het Belgische “En Waar De Sterre Bleef Stille Staan” en deze Noorse “Hjem Til Jul” (“Home For Christmas”) die er vooral zijn om de meerwaardezoeker in de arthousebioscopen te verblijden. Fans van de kerstdagen mogen dan ook tevreden zijn dat er geen gehoor is gegeven aan de “Cancel Christmas”-oproep van de sheriff van Nottingham, nu ook al weer ruim twintig jaar geleden.

De Noorse cineast Bent Hamer (“Kitchen Stories”, “Factotum”, “O’Horten”) zit alvast voor 100 % in de glühweinsfeer met “Home For Christmas”, een verfilming van de bundel korte verhalen “Only Soft Presents Under The Christmas Tree” van zijn landgenoot Levi Henriksen. Die verhalen spelen zich stuk voor stuk af op kerstavond in het landelijke (en fictieve) plaatsje Skogli, waar een kerst zonder heel veel verlichting en ettelijke kilo’s sneeuw welhaast onmogelijk lijkt. De verschillende verhalen raken elkaar meer dan eens, maar ze vormen niet noodzakelijk samen een groot geheel. Sommige verhaallijnen worden vroeger beëindigd dan andere, en er komt op het eind niet echt een aap uit de mouw of adder vanonder het gras om alle verhalen met elkaar te verbinden.

Er is een uit zijn huis gezette echtgenoot die zijn kinderen wil zien, een dokter die een kind van een koppel illegale immigranten ter wereld brengt, een oude man en zijn bedlegerige vrouw die hun waarschijnlijk laatste kerst met hun zoon willen doorbrengen, een vrouw die hoopt dat haar minnaar zijn vrouw voor haar in de steek zal laten enzovoorts.

Stuk voor stuk geen wereldschokkende verhalen, maar Hamer slaagt erin om het (valse) sentiment op afstand te houden waardoor alles na verloop van tijd netjes in elkaar klikt. Dit komt grotendeels door Hamers statische beeldvoering en scheppen onderkoelde Scandinavische humor. Vooral het verhaal van de man die zich als kerstman verkleedt om zijn kinderen op kerstavond te kunnen zien neemt onvermoede slapstickvormen aan.

Visueel zit alles meer dan snor: sneeuw, kerstbomen en een Noorse tongval, meer moet het niet zijn om stiekem de kerstmuts mee binnen te smokkelen naar de bios. Zonder inzinkingen is de dennentakkenrondedans geenszins: het veelvuldig switchen tussen de verschillende verhalen is soms nefast voor de feestvreugde, maar voor elke uitschuiver in een beijzelde bocht schudt Hamer gelukkig steevast een mooi moment uit de mouwen. Waardoor dit kleine en lieve aperitiefhapje wars van alle minder geslaagde momenten uiteindelijk doet wat het doen moet: je langzaam in de ban krijgen en met de verdiende drie sterren naar huis gaan.

Gezien op het Filmfestival van Gent.