Minder heuglijke tijding voor de adoreerders van de waterpomp-, nijp- en combinaatsietang: die duiken niet op in Hoppers. En ook niet in Jumpers, zoals de titel luidt waarmee deze prent in heel wat landen buiten Amerika in de zalen is gebracht. Nochtans behoren die werktuigen tot de standaarduitrusting van ijverige animatiebevers: een gemiste kans van Pixar om de beverfolklore voluit eer aan te doen. Waar zijn Ed en Willem als je ze nodig hebt, verdorie?

Niet in Beaverton in elk geval, het gehucht waar Hoppers zich in afspeelt. De burgemeester daar wil een vredig bos van de kaart vegen om er een nieuwe snelweg door te laten lopen. Niet naar de zin van de ecovriendelijke Mabel die het de burgemeester knap lastig maakt met protesten tegen zijn betonuitbreiding. Ze ontdekt dat ze de autobaanplannen letterlijk van de baan kan vegen als er terug dieren wonen in de laar in het bos. Dus gaat ze op zoek naar een bever die daar even wil dammen om zo de biotoop terug tot leven te brengen.

Aha, een vriendschap tussen mens en dier op het voorplan dus in de dertigste Pixarlangspeler. Ja en neen. Via een ingewikkelde technostructuur kruipt Mabel immers in de met huid bedekte metalen platen van een robotbever: de enige manier waarop ze dicht met de dieren in contact kan komen, ze kan begrijpen en er kan mee praten. Nog wat meer nanotechnologie. De komst van bever Mabel ontwricht het plaatselijke dierenrijk nogal wat, en het een en ander leidt zelfs naar kikkergerommel en een insectenopstand.

Hoppers verenigt het beste en minder goede – slechte bekt iets te negatief – van Pixar. Het beste zit al meteen in het begin. De beginscène waarin de kleine Mabel de klasdieren uit haar lagere school wil bevrijden biedt een mooi minuutje slapstick en expressieve gezichtsanimatie. Daarna passeert Pixar nog even langs hun inmiddels geijkte generatieanimatie: afscheid nemen van een senior is inmiddels vertrouwde materie bij de Luxorstudio. Een plotpunt dat misschien al wat slijtage begint te vertonen, hier is het in elk geval nog maar eens mooi gedaan.

Het mooie liedje blijft niet duren. Gaandeweg verliest Hoppers nogal wat pelspluimen. De vondst om mensen en dieren via robottechnologie met elkaar te laten communiceren levert potentieel op, standvastig uitgewerkt is het geenszins. Wat maakt dat de film hysterischer en loszanderiger wordt hoe verder hij vordert. Tijdens de climax heb je even het gevoel dat je naar een opgedoken Dreamworks Animation-productie kijkt in plaats van naar een parelnieuwe Pixarworp. En je zit meteen ook mijlenver verwijderd van de aimabele beginsequenties die even de weg leken te banen voor een snoezige dierenkomedie. Een weg die stekeliger uitviel dan gehoopt. Het mocht toch wat meer geweest zijn voor een film waar zes jaar aan gesleuteld is. Ja, een animatiefilm maak je niet zonder slag of stoot. 

Onthoud ondanks het soms fletse script toch maar de boodschap: wees lief voor schepselen groot en klein. En poets je tanden, rasp je karbonkels, doe wel en zie niet om. Zou er in Beaverton eigenlijk een Blackberryish Binnenpad zijn?