De deels autobiografische debuutroman “The Kite Runner” van de Afghaans-Amerikaanse auteur Khaled Hosseini uit 2003 ging ruw geschat wereldwijd zo’n 8 miljoen keer over de boekentoonbank. Een verfilming kon dus niet echt uitblijven, al lag een Hollywood-versie op zich minder voor de hand. De roman speelt zich immers zo goed als volledig af in Afghanistan, heeft geen Westerse karakters en was dus niet op maat gemaakt voor de box-office magneten van onze materialistisch contreien. Niet getreurd

want de producenten wilden desondanks zo trouw mogelijk blijven aan het boek. Geen bekende acteurs, nauwelijks Engelse dialogen (waardoor deze film in de States dus ook ondertiteld was) en een aanpak die de integriteit van het boek niet zou schaden. De geknipte regisseur hiervoor werd gevonden in de persoon van de van origine Zwitserse cineast Marc Forster, die met onder meer “Monster’s Ball”, “Finding Neverland” (nog steeds zijn beste film) en “Stranger Than Fiction” een opvallend oeuvre bijeen heeft gefilmd. En momenteel is hij zowaar tussen de Bondgirls aan de slag op de set van de nieuwe James Bond-prent “Quantum Of Solace”.

“The Kite Runner” begint in het Afghanistan van de jaren zeventig, voor de Russische invasie. Amir en Hassan zijn twee jeugdvrienden. Amir is de zoon van een vooraanstaande intellectueel, Hassan is de zoon van zijn bediende, en dus van een lagere klasse. Maar dat is nooit een bezwaar geweest voor de vriendschap tussen beide jongens: vooral in het samen vliegeren zijn ze een kei. Amir kan als de beste vliegertornooien winnen, en Hassan slaagt er steevast om in de neergehaalde vliegers te vangen voor Amir. De kinderlijke onschuld verdwijnt wanneer Amir getuige is hoe Hassan omwille van zijn afkomst wordt vernederd, en ook Amir zich begint af te vragen of Hassan de geschikte vriend voor hem is. Hij pleegt “Atonement”-waardig verraad, en de vriendschap eindigt bruusk. Net zoals het geluk van Amir in Afghanistan: wanneer de Russen in 1979 het land binnenvallen, vlucht Amir met zijn vader het land uit. Ze komen in de Verenigde Staten terecht, waar ze een nieuw bestaan opbouwen. Amirs vader gaat in een benzinestation werken, en Amir probeert het te maken als auteur. Wanneer zijn eerste boek van de persen rolt, krijgt hij een telefoon uit Afghanistan. Er is nieuws over Hassan, en Amir besluit zijn fout uit het verleden goed te maken, maar dat is niet zo eenvoudig in een land dat door de Taliban wordt beheerst en waarin niets hem nog herinnert aan zijn onschuldige kindertijd…

Zelf hebben we het boek niet gelezen, dus we kunnen niet oordelen of het waanzinnige succes al dan niet geoorloofd is. Afgaand op de verfilming, hebben we alvast niet de neiging om direct naar het boek te grijpen. Dat zal (hopen we toch) wel beter ingekaderd zijn dan de film, die vooral naar het einde toe meer op een samengepropte miniserie begint te lijken dan op een volwaardige film waarin alles ademt en leeft. Het eerste deel van de prent is het beste: de scènes met de vliegers zijn knap gedaan (die zijn trouwens allemaal digitaal toegevoegd, in werkelijkheid hielden de kinderen ballonnen omhoog), het verhaal van de twee jongens boeit en de landschappen van West-China die doubleren voor Afghanistan geven de film een gezonde dosis exotiek mee.