Burt Reynolds was naar verluidt niet in goede doen tijdens de opnames van Malone. En dat is er aan te zien: de man loopt de ganse tijd rond met geconstipeerde gelaatsuitdrukkingen en is mijlenver verwijderd van zijn schaterlachimago waarmee hij het tot all-American hero wist te schoppen. Voor alle duidelijkheid: de finesse uit Deliverance en Hustle is hier ook niet te vinden.

Waarom Burt uit zijn hum was? Omdat heel wat zijn vorige films geflopt waren aan de kassa’s, omdat het gerucht de ronde deed dat hij AIDS had en omdat hij nog in een proces was verwikkeld nadat hij tijdens de opnames van Heat regisseur Dick Richards een muilperende djoef had verkocht. En het zou er niet op beteren, want Malone stierf ook een stille dood aan de kassa’s. Daar zou het niet bijster originele script wel wat te maken mee kunnen hebben.

Zoals Reynolds zelf aangaf is dit eigenlijk een inspiratieloze actieremake van George Stevens’ westernklassieker Shane. Het bronmateriaal is de uit 1980 stammende roman Shotgun van William Wingate. Een roman die ook bekend is onder de alternatieve titels Hardacre en Hardacres Way. Maar Hardacre bekte filmisch blijkbaar niet goed genoeg, vandaar de titel- en personageverschuiving naar het meer potige Malone. De verfilming zou oorspronkelijk in Frankrijk plaatsvinden. Producent Leo L. Fuchs werkte immers vanuit Parijs en de eerste opzet was een in de Pyreneeën gesitueerde versie. Wat meteen verklaart waarom Fransman Christopher Frank als scenarist staat vermeld. Volgens Reynolds waren zowel Gérard Depardieu als Christophe Lambert initieel in de running om de hoofdrol te vertolken, en hij vermoedt dat er nogal wat herschrijfwerk kwam bij kijken om het hoofdpersonage uiteindelijk terug ‘Amerikaanser’ te maken.

Al is van dat schrijfwerk niet veel te merken in dit loodzwaar aanslepend wraakverhaal waarin Reynolds’ Malone – een anoniem voor de CIA werkende huurmoordenaar die er zonet de brui aangaf – in een ruraal stadje in Oregon terechtkomt waar de plak wordt gezwaaid door een extreemrechtse grootgrondbezitter (Cliff Robertson) die er iedereen wil verdrijven om zo samen met zijn acolieten aan een nieuw Amerika te werken. Robertson sloft zo lamlendig saai door deze film dat je even denkt dat hij door een onzichtbare visdraad wordt voortgetrokken of weggeduwd – afhankelijk van de richting die de plot hem dicteert. Het vrouwelijk schoon dan maar? Cynthia Gibb en Lauren Hutton om precies te zijn, maar ook zij volgen slaafs het saai uitgetekende patroon.

Koude pap dus, dit ongeïnspireerde dertiende actievehikel uit het veertiende dozijn waarin zelfs weinig tot nauwelijks plaats is voor laconieke oneliners zoals Arnold Schwarzenegger die rond dezelfde periode onbekommerd de vrije loop mocht laten.