De ene broer is duidelijk de andere niet. Benny Safdie bracht eerder dit jaar een wiegeliedje met het misleidend getitelde The Smashing Machine. Zijn twee jaar oudere broer Josh komt veel symfonischer uit de hoek met het correct getitelde Marty Supreme. Een film die losse scènes bevat met meer animo dan de twee uur plus-speelduur van The Smashing Machine in zijn geheel.

Of hoe deze verhalende brok wervelwindcinema het met vlag en wimpel haalt van een te beate karakterstudie. Al is Marty Supreme eigenlijk ook een karakterstudie, zij het geen beate. En geen waargebeurde. Tenzij gedeeltelijk. Safdie vond de inspiratie voor zijn Marty Mauser immers bij tafeltennisspeler Marty Reisman, waarschijnlijk de meest flamboyante tafeltennisspeler die de sport ooit heeft gekend. Rebels, eigengereid, grensverleggend en dies meer. Heel wat karakteristieken van Reisman duiken op in Mauser: niet te beroerd om in pubs geld uit zakken te ronselen van spelers die niet wisten hoe duivels getalenteerd hij was, voorvechter van het echte spel met de noppenbat, en tafeltennis behandelend als een religie in plaats van zomaar een spelletje. En oh ja, bijlange na niet door iedereen geliefd.

Een droomleven en -project dus voor tafeltennisliefhebber Safdie. Door het levensverhaal van Reisman niet naar de letter te volgen, schonk hij zichzelf de mogelijkheid om rond de waarheid te freewheelen, zij het zonder te raken aan de essentie van een obsessieve betweter die in wezen een rotzakje eerste klas is. Denk aan The Hustler en The Color of Money, vervang poolbiljart door tafeltennis en je bent er.

Safdie kreeg in 2018 Reismans in 1974 gepubliceerde autobiografie The Money Player in handen, en voelde meteen instinctief aan dat daar een film inzat. Datzelfde jaar nog bood hij de hoofdrol aan Timothée Chalamet aan, en die begon meteen met het volgen van een intensieve tafeltennistraining en het bestuderen van Reismans manierismen. Safdie wou niet over een nacht ijs gaan: een van de redenen waarom de film er niet meteen kwam. Hij streefde naar een historisch correct gedocumenteerd scenario, en tegelijkertijd kreeg Chalamet ruimschoots de tijd om zich in het personage in te leven. Niet dat Marty Supreme zich gemakkelijk liet financieren: het duurde een tijdje vooraleer distributeur A24 het benodigde productiebudget van zeventig miljoen dollar bij elkaar wist te sprokkelen. Historische accuraatheid krijg je niet gratis op je bord of scherm.

Voor de reconstructie van het New York anno 1950 ging Safdie aankloppen bij de inmiddels tachtigjarige veteraan Jack Fisk, sinds 1974 de echtgenoot van Sissy Spacek nadat de vonk oversloeg op de set van Terrence Malicks Badlands. Auditief moest het voor Safdie niet accuraat zijn, wat maakt dat je hier heerlijk anachronistisch Tears For Fears, Alphaville, Peter Gabriel, New Order, The Korgis en Public Image Ltd. te horen krijgt. Voor een film die handelt over tafeltennis, krijg je op zich weinig echte tafeltennisscènes te zien. Wat dan weer een vergelijking oproept met de eerste Rocky waarin de eigenlijke boksscènes ondergeschikt waren aan de karakteriële uitdieping van het naar erkenning zoekende titelpersonage.

Het grootste deel van de film gaat over de pogingen van Mauser om de 1500 dollar te bemachtigen die hij nodig heeft om te kunnen deelnemen aan de wereldkampioenschappen tafeltennis in Tokio. Die pogingen zijn niet altijd zuiver op de graat, getuige zijn gigoloaanpak van Gwyneth Paltrow en een confrontatie met een heerlijk gecaste Abel Ferrara als gangsterbaas die zijn verdwenen hond terug wil. Over heerlijke casting gesproken: Safdie stopt zijn film boordevol onbekende of verrassende koppen, wat voor een lekker eclectisch geheel zorgt. Heel wat rollen worden vertolkt door mediafiguren, muzikanten of auteurs met weinig of geen acteerervaring, die een naturel brengen die de film steevast op koers houdt. De rol van Paltrows rijke echtgenoot bijvoorbeeld wordt knap neergezet door de Canadese zakenman Kevin O’Leary die in zijn thuisland bekend is als televisiepersoonlijkheid. En Chalamets Japanse tegenstander Koto Endo wordt vertolkt door de dove tafeltennisser Koto Kawaguchi. Allemaal kleinigheden die meewerken aan de charme van het grote geheel. 

Los daarvan is Marty Supreme uiteraard gewoon Chalamets film. Want zowel Josh als Benny bewezen in de door hun samen geregisseerde Good Time en Uncut Gems dat ze weten hoe ze hun hoofdvertolker alle ruimte kunnen geven om een film excellerend te dragen. Robert Pattinson en Adam Sandler zullen dit met graagte beamen. Een mooie topspinfilm, deze Marty Supreme. En meteen ook de eerste film waarin je een zeeleeuw ziet pingpongen. Weliswaar met een later toegevoegd CGI-balletje, maar dan nog … het is het gedacht dat telt. Film: ‘t is altijd een beetje magie.