Tijdens een diner in New York praten twee vrienden, de ene een schrijver van drama’s, de ander van komedies, over de zin van het leven. “Er is niets grappigs aan het ellendige menselijke bestaan.” zegt de eerste. “Niet akkoord,” zegt de tweede, “filosofen noemen het absurd omdat je uiteindelijk alleen maar kunt lachen.” Nemen we nu bijvoorbeeld het personage van Melinda : deze mooie, wat verwarde, jonge vrouw valt binnen tijdens een diner. Ze nestelt zich in de levens van twee koppels en wekt enerzijds de verleiding tot ontrouw op en anderzijds laat ze de hartstochtelijke passie hoog oplaaien. De komst van Melinda legt hun uitgeholde gevoelens en hun communicatieproblemen bloot.