Mocht je direct na een visie van Mr. Wonderful (of voor degenen die niet kunnen wachten tijdens de eindgeneriek ervan) aan tien willekeurige toeschouwers vragen om de film in één woord te typeren dan zou je ongetwijfeld 9 van de 10 keren 'charmant' te horen krijgen.

Zelfs de wijsneus die een vergelijkende analyse op poten wil zetten ten opzichte van de doorsnee romantische komedie door de jaren heen, zou in een eenwoordsverplichting 'charmant' als meest logische keuze ervaren.  Dat ligt niet zo zeer aan het scenario, dat bij vlagen veel weg heeft van een verzameling gekwadrateerde eenzame hartenbureauvierkantswortels verheven tot de zevende macht, en ook de regie van de Brit Anthony Minghella is nogal schoorvoetend.

Nee, in dit geval is het de cast, en dan vooral de drie centrale steunpilaren Matt Dillon, Annabelle Sciorra, Mary-Louise Parker) die dit romantische puzzelstukkengeheel levendig en euh... charmant houden.

In 4 zinnen ziet het er zo uit : Gus (Dillon), de ex van Lee is het beu om een overgroot deel van zijn salaris aan haar alimentatie te besteden, vooral nu hij wil gaan samenwonen met nieuwe vriendin Rita.  Dus beluist hij om Lee te koppelen  aan een nieuwe man om zo van zijn maandelijkse betaling af te komen.

Doch dat blijkt niet zo'n goed idee te zijn.  Gus wordt immers al vlug jaloers en b lijkt nog steeds tedere gevoelens voor haar te koesteren, hetgeen Rita dan weer niet zint.  Behalve drie slotleestekens lijkt me hier nog weinig aan toe te voegen...