Du pain, du vin et un Américain. Zouden de patriottische Fransen het leuk vinden dat het zowaar een Amerikaan is die op de proppen kwam met een doorleefde en liefdevolle ode aan hun filmverleden? Zal wel zeker? Richard Linklater mag dan wel Houston als geboorteplaats op zijn identiteitspapieren hebben staan, een probleem moeten ze er niet mee hebben.

Het volledig in Frankrijk opgenomen en Frans gesproken Nouvelle Vague ziet er even Frans uit als een knapperige zongedroogde baguette. En smaakt ook zo. Linklaters ode aan de Franse filmstroming die eind jaren vijftig begon met het veroveren van filmminnende harten is een cinefiel traktaat met een grote C. Wie geen affiniteit met of kennis van de Jean-Luc Godards van deze wereld heeft zal hopeloos verdwalen in dit vernuftig labyrint van weetjes, geparafraseer en reconstructies.

In se is Nouvelle Vague een making of van Godards baanbrekende langspeeldebuut A Bout du Souffle uit 1960. De heel eigengereide Godard lapte tijdens het draaien van die film zowat elke gangbare filmische regel aan zijn laars. Niet iedereen was opgezet met zijn nukken en zijn kamikazestijl, maar die kritiek en weerstand liet hij niet aan zijn hart komen. Integendeel. Linklater volgt ook niet echt de regels van de traditionele biopic. Zijn film is meer een anekdotisch bladerpoëziealbum dan een sterk afgelijnd kop-staartverhaal, en dat is net een van de charmes ervan. Bijna iedereen met naam en faam binnen de nouvelle vague komt langs als een soort statieportret. Een beteke fou is dat zeker.

Frappant is dat Linklater zijn film wist te vullen met een plejade aan onbekende, vaak debuterende acteurs die als twee druppels water lijken op het personage dat ze vertolken. Guillaume Marbeck zou de tweelingbroer van Godard kunnen zijn, Aubry Dullin lijkt een reïncarnatie van Jean-Paul Belmondo en Adrien Rouyard heeft precies ook wat genen gemeen met François Truffaut. Dat die gelijkenissencasting zich eveneens doorzet in de bijrollencast is helemaal zotjes. De enige min of meer bekende naam in de cast is Zoey Deutch (dochter van Lea Thompson) die als een Franglais Jean Seberg over het scherm dartelt, ook al was haar leven allesbehalve dartel.

Door alles in het voor de nouvelle vague gangbare zwart-wit te draaien heb je meer dan eens het gevoel met je hoofd in een teletijdmachine verstrikt te zitten. Het ontbreken van een afgelijnd narratief en de overdaad aan navelstaarderige info zorgt hier en daar voor een knak in de lijn, maar daar hoef je geen zut alors voor van stal te halen. Nagenoeg elk frame is een parel van (h)erkenning, gefilterd met filmliefde en beroepsernst. En het is allemaal verdomd geestig in beeld gebracht: of hoe een pedanterie tegelijkertijd een plaisanterie kan zijn. 

En laat je vooral niet tegenhouden om daarna nog eens Godards weerbarstige klassieker in de filmschijfmachine te laten tollen. Misschien geeft die wel nog extra geheimen prijs na de fijnmazige ode van Richaar Linklateur.