Duistere, surreële horrorfilms met oorverdovende soundscapes en existentiële karakterinsteken … ze maken school. En hebben intussen hun eigen universiteit opgericht.

Curry Barker mag met zijn bioscoopdebuut Obsession de aula delen met de broers Philippou, Osgood Perkins, Michael Shanks en aanverwante gruwelzielen die het afgrijzen in de donkerste krochten van het menselijk bestaan zoeken. En vinden. Goed nieuws voor wie is uitgekeken op afgeroomde splatter en liever meer vlezige substantie bij de walging wil – en een poster van de Cronenbergs boven of op de koelkast heeft hangen.

Barker is een kind van de socialemediatijd. Samen met spitsbroeder Cooper Tomlinson maakt hij komische sketches en korte horrorfilms op hun YouTube-kanaal onder de noemer That’s A Bad Idea. Vorig jaar loste het duo daar de foundfootagespielerei Milk & Serial, gedraaid met een budget van amper achthonderd dollar. Wat net een uitstekend idee bleek. Het duurde niet lang voor Barker werd benaderd door een slimme producent die hem een miljoen dollar toestopte om een volwaardige speelfilm te draaien. Met als resultaat Obsession, een aberrante afdaling in de krochten van manische en toxische relaties. Universalpoot Focus Features kocht vervolgens de prent aan voor internationale release, en Jason Blum verbond er ook graag zijn naam aan als uitvoerend producent. En daar blijft het niet bij: Barker heeft zijn opvolger Anything But Ghosts inmiddels al ingeblikt. Opnieuw voor Focus Features en Blum, ditmaal voor een budget van vijf miljoen en met Bryce Dallas Howard in de cast. En daarnaast is hij intussen ingehuurd door A24 voor de vijfduizendste reboot van The Texas Chainsaw Massacre. Of hoe het plots snel kan gaan.

In Obsession daarentegen gaat het traag. Au fond is dit een relatieobservatiebabbelfilm waarin de horror met mondjesmaat binnensluipt. Het uitgangspunt zou zelfs van een romcom of tienerkomedie kunnen zijn. De verlegen Bear (Michael Johnston) durft zijn liefde voor goede vriendin Nikki (Inde Naverette) niet openlijk verklaren, koopt een gadget waarvan de verpakking beweert dat het hebbeding een wens vervult – dat kon dus ook een mechanische waarzegger op een kermis zijn geweest – en wenst vervolgens dat Nikki hem liever ziet dan wie of wat dan ook ter wereld. Het gevolg is geen goedgehumeurde slapstick, maar pikzwart afgrijzen. Bears wens komt immers uit en Nikki’s graagzienobsessie uit zich in extreme jaloezie, verstikkende verlatingsangst en onheilspellende stemmingsbuien waar zelfs Beëlzebub zijn salpeterzuurdeur voor op slot zou draaien.

Waterdicht is Obsession niet, plottechnisch is het af en toe zelfs slordig. Het lot van de door Tomlinson vertolkte goede vriend van Bear bijvoorbeeld. Het wilgentakgadget voelt wat ‘te nemen of te laten’ aan in het grote geheel, inclusief een klantenlijn waar je naartoe kan bellen. Het zou zowaar uit de koker van Stephen King kunnen komen. Voor de rest valt er weinig te lachen, tenzij onderhuids. Gniffelen mag bij het steeds groter wordende ongemak van Bear en de demonische strapatsen van Nikki. Nog maar zelden iemand zo oh oh-matig een stoel achteruit zien schuiven. Al wil Barker ongetwijfeld dat je Obsession vooral als een zwaarwichtig horrordrama ziet. Vraag is of het allemaal zo hellegatzwart moest. Veel licht koop je blijkbaar niet voor een miljoen dollar. De antracietbelichting past natuurlijk mooi in het rijtje hedendaagse culthorror, dus tja … het zal wel een stilistische keuze zijn, net als het bijna claustrofobische camcorderformaat waarin de film is gedraaid. 

De gestaag en repetitief opgebouwde spanning leidt naar een fatalistisch slotakkoord, dus bekocht hoef je je aan de eindmeet niet te voelen. Goorhonden hoeven ook niet te kniezen. Zij kunnen ongeveer een kwartier voor die meet goedkeurend blaffen en kwispelen want het enige echt visceraal gruwelmoment in Obsession bespaart niet op het ‘wow’-effect. Spek voor ieders meug is dit filmpje niet, en het zal vooral je affectie met schemerzonehorror zijn die bepaalt hoe je dit verteert of hoe zwaar het op de maag ligt. Dat Barker zichzelf met dit debuut meteen op de kaart zet, staat sowieso buiten kijf. Dat Navarette haar doorbraakrol te pakken heeft ook. En dat liefde niet altijd een wonderbaarlijk iets is … dito. Cupido zal van ’t verschieten niet ver schieten.