De dertiende James Bond-prent was bijna niet de zesde met Roger Moore, maar de eerste met James Brolin. Moore had het als midvijftiger immers gehad met de Bondcapriolen en was einde contract: een mooi moment om met de noorderzon te verdwijnen was zijn gedacht.

Tijd voor Albert R. Broccoli om een vervanger te zoeken dus, en Brolin leek de ideale keuze. Op een officiële handtekening na was alles in kannen en kruiken, maar uiteindelijk was het alsnog Moore die op de affiche van Octopussy mocht. De reden hiervoor was Never Say Never Again, de onofficiële remake van Thunderball waarvoor Sean Connery nog eens in de Bondsmoking was gekropen en die ook in 1983 in de zalen kwam. Broccoli zag in dat hij beter zou kunnen concurreren met ouwe getrouwe Moore in de rangen. Moore kreeg daarvoor vier miljoen dollar en een percentage van de opbrengsten uitbetaald.

Broccoli’s ‘gok’ werkte: Octopussy bracht wereldwijd honderdzevenentachtig miljoen dollar op, Never Say Never Again honderdzestig miljoen. Het publiek was in 1983 dus duidelijk Bondgezind, de filmjournalisten waren dat minder. Octopussy kreeg nogal wat tegenwind en werd als te nonsensicaal beschouwd in het grote plaatje. Zij die niet in het zuurpruimkamp zaten jongleerden met termen als ‘zwierig’ en ‘plezierig’ en hielden het bij een goede slechte Bondfilm.

Officieel is Octopussy een verfilming van het gelijknamige kortverhaal van Ian Fleming uit 1966, maar meer dan de titel werd niet geleend. De ganse plot werd speciaal voor de film bedacht en gooit nogal wat zaken in de mix: een malafide Rus (Steven Berkoff) die de NAVO wil aanvallen door een atoombom te detoneren op een luchtmachtbasis in West-Duitsland, gesmokkelde juwelen, nagemaakte Fabergé-eieren, achtervolgingen in een dichtbevolkt India, schaarsgeklede amazones en een confrontatie in een circustent. Met tussen het stuntwerk en de champagneglazen door nogal wat slapstick die er zich inmiddels niet meer voor schaamde om de (zelf)parodiërende toer op te gaan, getuige de Johnny Weismullerkreet tijdens de scène waarin Bond zich zwierend aan lianen verplaatst.

Toch viel zowat alles wat op zijn plaats moest vallen in Octopussy uiteindelijk op zijn plaats. Waarschijnlijk omdat Broccoli en regisseur John Glen van meet af aan van plan waren om het zwierig en plezierig te houden. Ook al is het scenario an sich een rommeltje. En is er een overdaad aan slechteriken met naast Berkoff ook nog Louis Jourdan, Kabir Bedi en Maud Adams op het voorplan. Al blijkt Adams – die bijna tien jaar eerder al eens Bondgirl mocht zijn in The Man with the Golden Gun – uiteindelijk toch in het goede kamp te zitten. 

Of de fans van de hardere Bond zich finaal lieten inpalmen door deze softe avonturenmix valt te betwijfelen, maar zij die gewoon op zoek waren naar a sweet distraction for an hour of two hebben hier op zich weinig reden tot klagen. En Moore? Die bleef gewoon aan boord voor A View to a Kill dat twee jaar later de zalen kwam binnengehuppeld.