Shame And Scandal In The Family zong calypsozanger Sir Lancelot destijds. Onder meer Peter Tosh, The Stylistics en Madness volgden later zijn voorbeeld. De lyrics van dat refrein vormen een passende soundtrack bij “Two Mothers” (in onze contreien uitgebracht als “Perfect Mothers”). Lees verder en u weet meteen waarom.

Lil (Naomi Watts) en Roz (Robin Wright) zijn wat je noemt hartsvriendinnen. Samen opgegroeid, samen steeds lief en leed gedeeld. Ze wonen praktisch bij elkaar om de hoek in riante strandhuizen in New South Wales en hebben hun leven schijnbaar afgesteld op de rust die de Australische kustgemeente uitademt. Het leven van Lil kent een dip wanneer haar echtgenoot om het leven komt bij een auto-ongeluk en zij alleen moet instaan voor de opvoeding van haar zoon Ian (Xavier Samuel). Of toch niet helemaal alleen, daar Roz en haar zoon Tom (James Frecheville) steeds in de buurt zijn om een helpende hand toe te reiken.

En zo verstrijkt de tijd. En worden Lil en Roz ouder, en Ian en Tom groter. Wanneer Roz’ echtgenoot Harold (Ben Mendelsohn) naar Sydney trekt om daar zijn carrière van theaterregisseur verder uit te bouwen, ontspint zich een gevaarlijke verhouding wanneer de twee dames plots een seksuele relatie beginnen met elkaars respectievelijke zonen. Niet meteen een onderwerp waar Jakob de Uil zou over berichten in 'De Fabeltjeskrant'. De moeders in kwestie blijken echt verliefd op de jonge snaken (die ze als 'Griekse Goden' omschrijven) en vice versa, en dat leidt natuurlijk tot hommeles wanneer de jongens toch proberen om een normale toekomst uit te bouwen.

“Two Mothers” is gebaseerd op het uit 2003 stammende kortverhaal 'The Grandmothers' van Nobelprijswinnares Doris Lessing. Regisseuse Anne Fontaine (“Coco Avant Chanel”,  Mon Pire Cauchemar) probeert de onconventionele relatie zo sereen mogelijk te kaderen, maar vindt niet echt een antwoord op de vraag wat de vier in godsnaam bezielt. Is het een oproep voor vrije liefde/seks, is het eerder een veroordeling van de onappetijtelijke praktijken (zelfs al komt er “echte liefde” bij kijken) … duidelijk wordt het nooit. Wat op zich niet moet (niets mis met een film waarbij ieder voor zichzelf maar een conclusie moet trekken), maar Fontaine lijkt continu achter de feiten aan te hollen. Ze tracht het gegeven wars van de mogelijke controverses zo sereen mogelijk te brengen, maar elke poging tot inlevingsvermogen wordt de kop ingedrukt door een traag verteltempo en saaie karaktertekeningen.

Robin Wright en Naomi Watts proberen om nog iets te doen met hun personages, maar de manier waarop de beide zonen (comateus vertolkt door Xavier Samuel en James Frecheville) door het geheel slaapwandelen maakt van dit zondig melodrama een levensloze onderneming. Ben Mendelsohn brengt het er beter vanaf als Harold, zowat het enige karakter dat echt vooruit wil en de enige is die op het einde daadwerkelijk een keuze heeft gemaakt die echt een verschil maakt.

Wel mooi: de fraaie beelden van het Australische kustlandschap van New South Wales. Trop is ook echter hier teveel: Fontaines fascinatie met de strand- en oceaanbeelden wordt na verloop van tijd eveneens repetitief. Jammer dat er halverwege niet ergens een school kwallen of een grote witte opduikt: het zou iedereen – publiek inclusief – heel wat miserie hebben bespaard.