Gregory Peck mag met recht en reden omschreven worden als een Hollywood-legende. De brave man acteerde in zestig films, en dient zowat als prototype van de gekwelde held met het hart van goud, die vaak opkomt voor de zwakken en die zijn emoties liever voor zich houdt dan er mee te koop loopt. Tenzij het onrecht te groot is, en hij dan maar meteen met heel wat furore in een vlammene kolère schoot. Kortom, een echte 'American Hero' die zijn stek heeft veroverd in de (Amerikaanse) filmgeschiedenis. The Purple Plain (1954) valt niet echt op in het oeuvre van Peck. Dat komt omdat deze oorlogsprent minder ballen heeft in vergelijking met de echte grote klassiekers uit de jaren vijftig, en ook omdat regisseur Robert Parrish er niet echt in geslaagd is om zijn stekje te veroveren tussen de grote namen uit die tijd. Ironisch genoeg begon hij zijn carrière als monteur van geluidseffecten voor een paar John Ford-films waaronder The Grapes Of Wrath en Drums Along The Mohawk.

The Purple Plain mag dan al wat tussen de plooien van de filmgeschiedenis zijn weggezakt, het resultaat afdoen als een halfslachtige kopie getuigt dan ook weer van teveel slechte wil. Want de film ademt uiteraard wel dat robuuste jaren vijftig-flegma uit, en is daarom alleen al verplicht voer voor Hollywood-nostalgici. De uitgave van Dutch Filmworks in hun 'Essential Cinema'-reeks is dan ook een geschikt moment om de film wat eerherstel te geven.

Bill Forrester (Peck) is tijdens WO II als piloot gestationeerd in Birma. Hij is er vooral om te vergeten: zijn echtgenote kwam immers om tijdens een Duitse luchtraid in Londen (tijdens hun huwelijksnacht dan nog wel). Een mens zou van minder zwetend wakker worden en zelfmoordneigingen ontwikkelen. Zijn collega-soldaten zijn niet altijd opgezet met de gevaarlijke fratsen van Forrester: hij neemt onnodig risico's tijdens vluchten en zet af en toe de basis in rep en roer. Legerdokter Harris (de zeer Britse Bernard Lee) kan Forrester overtuigen om uit zijn schulp te kruipen.

Hij troont hem mee naar een nabijgelegen missionarispost, waar hij kennismaakt met de charmante verpleegster Anna (Win Min Than). En kijk eens aan, Forrester begint zowaar terug open te bloeien. Wanneer Forrester tijdens een daaropvolgende missie samen met zijn navigator en een passagier wordt neergeschoten boven de Birmaanse jungle, is hij dan ook vastbesloten de bewoonde wereld te bereiken en zijn initiële zelfmoordqueeste te laten voor wat ze was. De tocht is echter ver en zwaar, en moeilijke keuzes dringen zich op...

The Purple Plain heeft van alles wat te bieden. De insteek is een (melo)drama, de grondlaag bevat heel wat oorlogsscènes en in het laatste halfuur ligt de klemtoon dan weer op het avonturenaspect (drie mannen in strijd tegen de natuur en hun eigen logisch verstand). De film verschuift nogal eens van focus, en dat is ook de reden dat de flow en het meeleefaspect occassioneel nogal eens durven sputteren. De romance tussen Forrester en Anna is er nogal met de haren bijgesleurd, en dient enkel maar als gemakkelijke catharsis: Forrester kan zijn dode echtgenote eindelijk achter zich laten en een nieuwe weg inslaan. Voorspelbare Hollywood-films (of Britse films, want dit is een film die werd geproduceerd door The Rank Organization, je weet wel, die met de gong als openingsbeeld), ze zijn echt wel van alle tijden. Al is het hier ook nog even fout lachen geblazen met de vrij belabberde speciale effecten: zo lijken de salvo's tijdens de luchtgevechten verdacht veel op inktvlekken.

Maar goed, zoals gezegd: The Purple Plain mag dan al geen echte hoogvlieger zijn, liefhebbers van degelijke, 'oude' cinema hebben met dit goedkoop geprijsd schijfje alvast een hebbeding in handen. Dutch Filmworks voorzag ook een inlayboekje met wat achtergrondinformatie over de film en over de regisseur. Vrij summier allemaal, maar het voegt toch een klein beetje standing toe.