2012 is een goed jaar voor de cinefiel met een voorliefde voor actie. En dan hebben we het niet alleen over de knokploegen die zich kunnen uitleven met robuuste no-brainers als The Expendables 2, maar ook en vooral over de filmfanaat die zijn ei het liefst kwijt wil bij actieprenten die ingebed zitten in een intelligent of boeiend scenario. Terwijl de bioscoop momenteel manna biedt met zowel Skyfall als Looper, kan de thuiscinema zijn ding doen met het deze zomer in de zalen gedraaid hebbende The Raid. Wie het daar heeft gemist, mag de moeren en bouten in zijn dvd- of Blu-rayspeler nu al voorbereiden op een prent die de beste actiechoreografie van het jaar in het uitstalraam heeft.

Of hoe de eerste Indonesische film die Filmfreak haalt, er meteen eentje is die mag gezien worden. Serbuan Maut (in het Engels netjes vertaald als The Raid: Redemption) is geregisseerd door de van oorsprong Welshe cineast Gareth Evans. Die woont al een tijd in Indonesië en draaide er drie jaar terug reeds de martial arts-prent Merantau. Net als in Merantau werkt Evans samen met de acteur Iko Uwais, een 'pencak silat'-adept die door Evans werd ontdekt toen hij als loopjongen bij een telecomfirma werkte. Pencak silat is trouwens zoiets als kung fu, maar dan helemaal anders. Specifieke uitleg over de verschillen en gelijkenissen laten we wijselijk aan de specialisten over.

The Raid: Redemption laat zich het makkelijkst omschrijven als een kruising tussen Assault on Precinct 13 (de versie van John Carpenter uiteraard), The Warriors (de scène met de machete langs de muur is een hommage aan die met de frisdrankflesjes), Die Hard en Hard Boiled. Waarmee meteen duidelijk is dat er nogal wat geknokt en geschoten wordt in deze potente actieprent waarin alles draait om de belegering van een in een buitenwijk van Jakarta gelegen flatgebouw dat in handen is van een nietsontziende drugsbaron. Het een aanzienlijk aantal verdiepingen tellend gebouw (dertig volgens de poster, voor zover we de ondertitels goed hebben kunnen volgen vijftien volgens de film) huisvest een drugslab en nagenoeg elk appartement is bewoond door een crimineel of een handlanger van maffiabaas Tama Riyadi (Ray Sahetapy). Die verschanst zich continu op de vijftiende verdieping, samen met zijn twee luitenants Mad Dog (Yayan Ruhian) en Andi (Donny Alamsyah). Andi is het logistieke brein achter Tama’s drugsoperaties, Mad Dog (zijn naam verklapt het al een beetje) de geweldenaar die het vuile werk opknapt. Via een ingenieus camerasysteem kan Tama het hele gebouw overzien en via een even ingenieus microfoonsysteem kan hij zijn handlangers waarschuwen wanneer er gevaar dreigt.

Een speciale politie-eenheid staat op het punt om zich in dat wespennest te wagen. Hun doel: Tama uitschakelen of arresteren. Gemakkelijker gezegd dan gedaan, natuurlijk. De agenten zijn nog geen vijf minuten binnen of ze worden langs alle kanten belaagd door de in het gebouw verblijvende criminelen. Dat er langs beide kanten nogal wat slachtoffers vallen, laat zich raden. Bovendien is niet altijd duidelijk wie de opdracht voor de politieraid heeft gegeven: is het de corrupte ouderdomsdeken Wahyu (Pierre Gruno) of trekt er toch iemand anders aan de touwtjes? Eens de raid begonnen is, heeft echter niemand tijd om zich daar zorgen om te maken: Tama uitschakelen en als het even kan zelf overleven, dat is de boodschap. Eén van de agenten die deelneemt aan de bestorming is het groentje Rama (Uwais), die op het punt staat vader te worden en een persoonlijke reden heeft om door te dringen in Tama’s bolwerk.

Gareth Evans heeft duidelijk talent om actietaferelen met de nodige flair in beeld te brengen. Hij schrikt er niet terug voor een fikse scheut goor geweld te incorporeren (als er zoiets bestaat als Indonesische 'grindhouse' dan kan The Raid: Redemption zeker als uithangbord fungeren), maar het bloedvergieten wordt netjes geïntegreerd in de opwindende actiechoreografie. Al zullen cinefielen met een zwakke maag ongetwijfeld de wenkbrauwen fronsen bij scènes als die waarin een tl-lamp een moordwapen wordt. Evans liefkoost visceraal geweld zoals Eva haar verboden appel en komt daarbij met een paar set pieces voor de dag die serieus hoog scoren op de spanningsmeter. Of hoe filmgeweld zowaar artistiek verantwoord kan zijn.

Waardoor het een beetje jammer is dat Evans poging om het verhaal uit te diepen verzandt in een banale en clichématige plot die grotendeels draait om politiecorruptie. Weliswaar de reden dat deze prent geen vier sterren haalt, maar de pret drukt het nauwelijks. Evans heeft inmiddels de smaak te pakken en brengt momenteel alles in gereedheid voor de sequel The Raid: Retaliation. En uiteraard is het onvermijdelijke contract voor de Hollywoodremake inmiddels ook getekend. Kleine kans echter dat die herhalingsoefening de uitbundige kracht van dit origineel zal evenaren, laat staan overtreffen.

De extra’s op de dvd-release geven een mooi beeld van hoe de productie tot stand is gekomen. In een videoblog (onderverdeeld in zes afzonderlijke delen) zien we hoe de acteurs zich hun rol eigen maakten, hoe de actie werd ingeblikt, waar de visuele effecten handig waren om het allemaal nog spectaculairder te maken, enz. De meest bizarre extra is het originele 'Claycat’s The Raid' waarin de film op drie minuten tijd wordt nagespeeld door kleien katten. Een geniaal stuk animatie, dat uiteraard zo ver mogelijk uit de buurt van kleine kindertjes moet worden gehouden.