Er werden nogal wat superlatieven aangewend door RCV wanneer men ons Reefer Madness voorstelde. Onze interesse in de film was eerlijk gezegd heel beperkt maar we wilden deze film die als komedie wordt voorgesteld dan toch een eerlijke kans geven. Het vertrekpunt bood nochtans perspectieven : een film die in 1936 voor het eerst werd uitgebracht en als belangrijkste bedoeling eigenlijk het waarschuwen van de bevolking voor de gevaren van marihuana. We verwachtten dan ook op zijn minst een wetenschapper die met zoveel mogelijk overtuigingskracht de mensheid zou proberen te overtuigen van de risico's die het gebruiken van deze drug met zich mee bracht. Bizarre, belachelijke maar vooral lachwekkende wetenschappelijke studies en argumenten die zouden uitblinken door hun kortzichtigheid, naïviteit en eigenlijk ook wel onwetendheid. We kregen gelijk wat de wetenschapper betreft maar dat was dan ook het enige.

Dr Carroll probeert in de openingsscène van Reefer Madness alle aanwezigen, stuk voor stuk leden van een soort oudervereniging, duidelijk te maken tot wat voor een onheil het roken van marihuana allemaal kan leiden. De aanwezige mannen en vrouwen - allemaal volwassenen - knikken instemmend en begrijpend zelfs al is er nog niets die de stelling van de wetenschapper ondersteunt. Maar dan introduceert hij het filmpje die het allemaal zoveel duidelijker zal maken. In wat daarop volgt (en vrij kort blijft want in totaal duurt dit Reefer onding maar iets meer dan een uurtje) zie je een samenloop van omstandigheden en interacties tussen een beperkt aantal personages die leiden tot een dodelijk slachtoffer, een rechtszaak, een verkeersongeval met dodelijke afloop, enz... Op zich dus nogal ernstig allemaal alhoewel het veronderstelde zo grappig te zijn dat, en we citeren even wat op de inlay staat gedrukt, je volledig van de bank valt van het lachen... Wij hebben daar niets van gemerkt, we hebben zelfs helemaal niét gelachen.

Marihuana rokende mannen en vrouwen die soms een rode, dan weer een gele of oranje rookpluim produceren bij het blowen, veel meer valt er eigenlijk niet te beleven met deze film die overigens voor het eerst werd ingekleurd. Kan je nagaan hoe het zou geweest zijn mocht dit moeten bekeken worden in kleurloos zwart-wit? Eigenlijk is Reefer Madness niets meer dan een curiosum, maar dan één van de meest waardeloze soort.