Dat inktvissen kunnen praten, wisten we al sinds Finding Nemo. Dat ze ook a friend in me kunnen zijn, sinds de 2020-Oscarwinnende documentaire My Octopus Teacher. Wat je krijgt als je dat praten en die vriendschap samenvoegt: Remarkably Bright Creatures.

Al praat de octopus van dienst hier niet echt. Hij heeft filosofische gedachten die als voice-over over het narratief zijn gedrapeerd. Een idee van schrijfster Shelby Van Pelt, en het legde haar geen windeieren: haar in 2022 verschenen (debuut)roman ging volgens de boekverkoopbijhouders ruim twee miljoen keer over de spreekwoordelijke toonbank. Een verfilming kon dus niet uitblijven.

Octopus Marcellus wordt tijdens de kalmere momenten vertolkt door het in het Vancouver Aquarium rondzwemmende octopusvrouwtje Agnetha. Wanneer actie of close-ups nodig waren, kijk je naar een CGI-substituut of een zogenaamd practical puppet effect. Het beestje ziet er in elk geval steeds levensecht uit, ook als het praat/denkt met de stem van Alfred Molina. Doc Ock gedemme. Geïnspireerde casting is dat. Ook de menselijke cast is accuraat gekozen: Sally Field heeft nog eens een rol te pakken waarin ze haar vigeur kwijtkan, en ook Lewis Pullman doet wat hij moet doen.

Field vertolkt een weduwe die nog steeds rouwt om de dood van haar zoon vele jaren eerder. De kost verdient ze als poetsvrouw in een aquarium waar ze sympathie opvat voor bejaarde octopus Marcellus, die ze als klankbord ziet. Op een dag strijkt Pullman neer in de buurt, en die is op zoek naar zijn biologische vader om de dood van zijn moeder beter te kunnen kaderen. En ja, er ontstaat een – door Marcellus van toelichting en kanttekening voorziene – relatie tussen de twee. Niet van romantische aard weliswaar – yech, maar een inspirationele waarin de een de ander levenswijsheid meegeeft.

Regisseuse Olivia Newman – na Where the Crawdads Sings aan haar tweede bestsellerverfilming toe – probeert alles zo goed en kwaad als het gaat overtuigend in beeld te brengen. En dat lukt gedeeltelijk. Met dank aan de filmmagie en Molina die Marcellus tot leven brengen en aan de naturel van Field en Pullman. Maar inhoudelijk is het naast bij de haren gesleept vaak te zichtbaar emotioneel gestuurd om het nek- of kippenvel te beroeren. Wat niet wegneemt dat Remarkably Bright Creatures als nogal hobbelig geheel net genoeg individueel mooie momenten heeft om je af en toe toch te laten meedeinen op de acht armen van ontroering. Ja, heus niet alle octopoda zijn zo gemeen als die uit 20,000 Leagues Under the Sea hoor.