Thomas is stervende. Hij accepteert het. Hij besluit om in het huis bij de oceaan waar hij als kind opgegroeid is, te sterven. Ik ben bij hem. Het is nog lente. Ik wist niet dat men in de lente kon sterven. Ik dacht dat men alleen maar in de winter kon sterven, in de kou, met een grijze lucht en de verlatenheid. Maar nu realiseer ik dat men ook in de zon kan sterven. Ik denk dat Thomas de dood met open armen in de volle zon accepteert. Deze winter toen hij in het ziekenhuis was, dacht ik dat het zou beginnen met een slapeloosheid in de armen en benen en dat hij plotseling een kramp zou krijgen en dat er iets abrupt zou gebeuren. Maar er gebeurde niets: er was onverschilligheid, een leemte, een luiheid in de hitte. Maar deze verwachte dood bracht toch een totale verwoesting met zich mee. Het veranderde onze levens en gaf het een andere dimensie waartegen wij niet konden vechten. Deze dood was de grootste gebeurtenis. Mijn broer is stervende.