Het begint met Sweet en eindigt met oh oh oh oh. Het is je dus vergeven te denken dat je met Song Sung Blue een muzikale biopic over het doen en laten van Neil Diamond te pakken hebt. Maar dat is deze film niet. Het is wel een fijne op ware feiten gebaseerde prent.

Hugh Jackman vertolkt in deze prent niet Diamond, hij kruipt in de huid van Mike Sardina. En die maakte – samen met zijn echtgenote Claire – carrière en furore als Neil Diamond-tribuutartiest onder de naam Lightning & Thunder. Furore? Jazeker, zelfs Eddie Vedder was fan en dat leidde ertoe dat de Sardina’s het voorprogramma mochten verzorgen voor Pearl Jam in juli 1995 in het Marcus Amphitheater in Milwaukee. En Vedder kwam zelf meezingen tijdens een nummer van hun set.

Of hoe het verhaal van de Sardina’s op zich misschien boeiender is dan het vrij schandaalloze leven van Diamond zelf. Dus eigenlijk mogen we blij zijn dat Song Sung Blue het verhaal is van Mike en Claire Sardina in plaats van dat van Diamond. Zeker omdat je hier dezelfde onsterfelijke liedekijns te horen krijgt die je in een standaard biopic over Diamond voor de kiezen en trommelvliezen zou krijgen. Allemaal netjes gezongen door Jackman en Kate Hudson zelf, en alles in het juiste stemtimbre zelfs.

Op zich was het leven van de Sardina’s schandaalvrij, maar er zit genoeg vlees aan het bot om een verfilming van hun leven te rechtvaardigen. Hun liefde en carrière was in 2008 al eens het onderwerp van een documentaire – ook al met Song Sung Blue als titel. Een docu die de inspiratie vormde voor Craig Brewers entertainende speelfilmversie. Met op het voorplan: het straffe verhaal van een underdog die ervan droomde om zijn idool op podium te eren, daarbij de liefde van zijn leven tegen het lijf liep en zo zijn droom meer dan werkelijkheid zag tussen 1989 en 2006.

Brewer brengt dit verhaal met passie en respect in beeld, en doet dat met een mooi van jetje en zeemeeuw gevende cast: Jackman en Hudson zijn uitstekend als de Nicole en Hugo van het Neil Diamond-circuit, en in de bijrollen is het genieten van fijne ondersteuning van Michael Imperioli (in Buddy Holly-modus), Fisher Stevens en Jim Belushi. Een winnaar op veel fronten dus: je krijgt een melodieuze dwarsdoorsnede van Diamonds oeuvre, een mooie reconstructie van het leven van de Sardina’s en filmische schwung die van wat op zich een bagatelverhaal is mooie cinema maakt. 

En je hoeft geen zoete Caroline te zijn om van dit spektakel te genieten. Een brave Hendrik, vrolijke Frans, jarige Job, gekke Gerrit, nieuwsgierig Aagje of ieder Anders mag ook. Handen in de lucht en meezingen maar. En laat de witte servetten in godsnaam aan de kant.

Door de extra’s te doorploegen blijf je geheid nog wat in de sfeer van de film. En je hoeft daarvoor niet eens naar het audiocommentaar van regisseur Craig Brewer te luisteren. Featurettes over de chemie tussen Jackman en Hudsons, Brewers aanpak en de kostuums houden je ook nog eens bij de pinken. En je mag je ook opmaken voor de volledige uitvoeringen van Crunchy Granola Suite en – oh oh oh oh – Sweet Caroline.