Veel geluk, moed en doorzettingsvermogen voor ieder en een die tijdens het bekijken van The Thursday Murder Club hoopt op sporen van Mrs. Doubtfire of Home Alone. Om maar meteen de twee meest iconische films te noemen die Chris Columbus heeft geregisseerd. De hoogdagen van Columbus zijn weliswaar al lang vervlogen, en dat is er aan te zien.

Gelukkig is deze donderdagse moordclub niet de slechtste film uit zijn carrière. Het is gewoon een mak, tam en bijna ongemerkt voorbijglijdend niemendalletje dat zeker niet het beste haalt uit zijn Agatha Christieaanse setting. Kwatongen die al eens een boek ter hand nemen kunnen aanvullend poneren dat Richard Osmans in 2020 verschenen huis-, tuin- en keukenthriller dat ook was. Niet dat Osman zich dat aan zijn hart zal laten komen. Later dit jaar verschijnt de vijfde titel uit de reeks rond de geriatrische detectives: boekwinkelgewijs boorde Osman een heuse goudmijn aan. Kleine kans dat al die titels filmisch het levenslicht zullen zien, al was het maar omdat de plot, setting en genreoverdrijvingen per boek proportioneel toenemen.

Columbus draaide The Thursday Murder Club onder de auspiciën van Steven Spielbergs Amblin Entertainment: een beetje thuiskomen voor Columbus nadat hij in de jaren tachtig onder Spielberg zijn scenario’s van Gremlins en Young Sherlock Holmes verfilmd zag. Deze film kan je in een grinnikende bui wat zien als Old Sherlock Holmesses. In het bejaardentehuis Coopers Chase vormen twee kranige dames en evenveel heren (Helen Mirren, Celia Imrie, Pierce Brosnan en Ben Kingsley) de Donderdagse Moordclub. Die dag komen ze weekvast samen om in archieven van nooit onopgeloste moordzaken te grasduinen in de hoop de dader(s) alsnog te kunnen ontmaskeren. Wanneer een familielid van een bewoonster wordt vermoord, kunnen ze hun al dan niet valse tanden meteen in een verse moordzaak zetten. Zeker als blijkt dat de moord misschien te maken heeft met de plannen van een lokale scrupuleuze gewetenloze schurk die eigenaar is van de gronden van het bejaardentehuis, en hoopt om het gebouw zo snel mogelijk te kunnen onteigenen.

Nuttig – en zelfs nodig – om te weten: Coopers Chase is niet zomaar een bejaardentehuis. Het is letterlijk een villakasteel, waar er ook lama’s rondlopen en waar boogschieten een van de activiteiten is. Je moet al van heel goede komaf zijn om een plaatsje in dit schemerhuis te kunnen bemachtigen. En als kijker moet je akkoord zijn om de dichterlijke vrijheid van Osman en Columbus te aanvaarden. Net zoals het feit dat Mirrens personage een MI6-verleden heeft.

De detectiveplot houdt The Thursday Murder Club nog enigszins op koers. Het is vooral in het portretteren van de personages dat Columbus steken laat vallen. Niet dat Osman onverwoestbare helden heeft gecreëerd met zijn alternatieve dectectivefiguren, maar er zat in elk geval meer leven en animo in op het blad dan op het scherm. Columbus houdt het allemaal veel te generisch en voor de hand liggend. Wat bij elke geslaagde gniffel – want die zijn er – meteen de gedachte doet ontspruiten dat het jammer is dat er niet meer van die mondhoekkrullers te bespeuren zijn.

 The Thursday Murder Club is van de eerste tot de laatste minuut volstrekt onschuldige cinema die niemand pijn zal doen, maar ook slechts weinigen van gelukzaligheid zal laten koeren of kirren. Iets wat je dictionair als een tussendoortje kan omschrijven.