Elk jaar slaagt het Filmfestival van Gent er in om minstens een bekende filmpersonaliteit uit te nodigen voor de pelliculefestiviteiten. In oktober maakten Gentenaars, forenzen en toeristen kans om gedurende drie dagen Woody Harrelson tegen het lijf te lopen in de schaduw van de getorende Gentse skyline. Harrelson zakte naar de Arteveldestad af om de thriller “Transsiberian” voor te stellen. Weliswaar een film met cinefiele waarde onder het vriespunt, maar toch… elk zichzelf respecterend filmfestival rolt graag en terecht de rode loper uit voor internationale sterren met een film voor het grote publiek onder de arm. Het kunnen ook niet allemaal derdewerelddrama’s zijn, newaar. Toch heeft “Transsiberian” een inhoudelijk raakpunt met wereldleed, al was het maar door het weids uitzicht waarin de thrillermechaniek zich draaiend houdt. Wie zin heeft om eens zonder Martin Heylen als gids ondergedompeld te worden in besneeuwde Russische landschappen weet waarheen.

Plaats van actie: de Transsiberia Express, de internationale treinverbinding waarvan een tak tussen Rusland en China spoort. Aan boord bevinden zich Roy (een bewust ingetogen en naïeve Harrelson) en Jessie (een uitstekende Emily Mortimer), een getrouwd Amerikaans stel dat van Peking op weg is naar Moskou. Roy is lid van een kerkgemeenschap die liefdadigheidswerk verricht in China, en Jessie reisde mee om foto’s te nemen van de missie. Op de trein maken ze kennis met Spanjaard Carlos (een getypcaste Eduardo Noriega) en zijn Amerikaanse vriendin Abby (Kate Mara). In thrillers is het veelal gevaarlijk om vriendschap te sluiten met vreemden op een trein, en dat blijkt hier niet anders. Jessie heeft snel in de gaten dat er iets niet pluis is met Carlos en Abby, terwijl Roy de nieuwe vrienden echter voluit omarmt.

De plot verandert van seinhuis wanneer Roy bij een tussenstop de trein mist, en Jessie in haar upje is overgeleverd aan de ‘charmes’ van Carlos. Een uitstapje naar een verlaten kerk heeft desastreuze gevolgen, en net wanneer Jessie denkt dat het niet meer erger kan, duikt plots ene Grinko (Ben Kingsley) op, een lokale Politie-inspecteur die op zoek is naar internationaal geseinde drugsmokkelaars in het gebied. Jessie, die intussen meer weet van Carlos dan haar lief is, probeert de speurneus met een kluitje in het bevroren riet te sturen, maar dat lijkt makkelijker gezegd dan gedaan…

“Transsiberian” valt vooral (om niet te schrijven uitsluitend) op door het fraai in beeld gebrachte ijzige landschap. Regisseur-scenarist Brad Anderson (“Session 9”, “The Machinist”) zorgt voor voldoende mooie plaatjes, maar krijgt het verhaal nooit op de gewenste temperatuur. De plot leunt dichter aan bij de tv-thriller van de week dan bij een traktatie voor geharde nagelbijters. Anderson probeert om het onderste uit de kan te halen met geijkte clichés (de scène met het fototoestel!) maar uiteindelijk zijn er maar weinig verrassende wendingen in het verhaal te bespeuren.

Helaas pindakaas dus: wie echt op zoek is naar een ingenieuze treinthriller, nestelt zich best met gepofte kastanjes binnen handbereik in de sofa van de thuisbioscoop waar we als zoethouders “The Lady Vanishes”, “Murder On The Orient Express” en de originele “Narrow Margin” aanraden. Akke akke tuut tuut.

Gezien op het Filmfestival van Gent.