Een bankoverval in Atlanta.  Goed voorbereid.  Goed uitgevoerd.  Maar… met een minder positieve afloop.  Op hun vlucht doen de – laat het ons gemakshalve ‘plofkoffers’ noemen – hun werk en in plaats van ongemerkt met de gigantische bedragen aan de haal te kunnen gaan wordt de vluchtauto van de daders gehuld in één grote, rode rookwolk.  Resultaat : roodgeverfde bankovervallers en gekleurd geld waar niemand nog iets aan heeft.

Maar dit is niet zomaar een diefstal met geweld.  Eerst en vooral is er de opdrachtgeefster van deze brutale diefstal : Irene (zowaar nog eens Kate Winslet, jawel, zij het moeiljk herkenbaar), het kopstuk van een Russisch-Israelische groep maffiosi die de uitvoerders chanteert, anderzijds het statuut van de goedgetrainde stouteriken.  Die zijn immers verbonden aan het Politiekorps (!) en zitter tot over hun oren in de spreekwoordelijke shit want er lijkt geen weg meer terug, zeker wanneer Michael (Chiwetel Ejiofor) zich realiseert dat Irene inmiddels ook de FBI in haar spreekwoordelijke zak heeft…

Jeffrey Allen (Woody Harrelson) is de rechercheur die op de zaak wordt gezet en zich na een plaatsbezoek en het bekijken van beschikbare videobeelden realiseert dat hij met een groep professionals te maken heeft.  Dat het uiteindelijk kerels zijn uit eigen rangen is iets waar hij aanvankelijk totaal geen rekening mee houdt. 

Na de mislukte overval steken ook Irene en Co een tandje bij en blijkt dat zelfs de corrupte politiemannen niet langer veilig zijn en de druk nog wordt opgevoerd.  Want er wacht (natuurlijk) nog een volgende en laatste klus (cliché) : een overval op het superbeveiligde ‘Homeland Security’.  De ‘dirty cops’ weten natuurlijk wat de aanrijtijd is van hun aanstormende collega’s bij een “klassieke” overval – doorgaans 2 tot 3 minuten – en dat is in dit geval gewoon te weinig.  Dus is men bereid hiervoor nog een stap verder te gaan : het neerschieten of vermoorden van een Politieman – een ‘Officer Down’ in Politiejargon – staat immers gelijk met een code ‘999’ – Triple 9 – wat zorgt voor een automatische reactie van de ordediensten : die gaan in zo’n geval allemaal zo snel als mogelijk naar de ‘crime scene’.  En precies dit zou wel eens voor de noodzakelijke om en bij de 10 minuten kunnen zorgen…

Maar ondertussen gaat het reguliere politiewerk gewoon verder en zorgt een herschikking binnen het Korps ervoor dat Chris Allen (Casey Affleck, na “Out of the Furnace” herenigd met Woody Harrelson en beter dan verwacht) nu als vaste ploegmaat één van de overvallers heeft.  Komt daar nog bij dat Chris de neef van onderzoeker Jeffrey Allen is én hij door de bende corrupte smerissen naar voor wordt geschoven als ideaal doelwit voor het genereren van de ‘Triple 9’…

Scenarist Matt Cook haalde zijn inspiratie voor “Triple 9” tijdens een autoritje van Phoenix naar Las Vegas, samen met een vriend die als undercover-agent werkt bij de drugsafdeling van de Politie van Phoenix.  Toen de ‘Triple 9’-code kort tijdens een gemoedelijk babbeltje werd toegelicht zette het schrijversbrein van Cook zich in werking en voegde Cook er meteen de hypothese en meteen ook  combinatie aan toe van het slechtst mogelijke, het meest verwerpelijke wat je als Politieman kan doen.  Het scenario belandde op een dag op het bureau van Australisch regisseur John Hillcoat (“The Road”) die de ‘999’-code en –politiereactie ook al niet kende en het vervolg kan je raden.  Cook stelt trouwens dat Hillcoat’s “The Proposition” behoort tot zijn persoonlijke ‘Beste flms aller tijden’ dus was de cirkel snel rond.

Om het allemaal met verve op het grote scherm te laten zien was een doorgedreven voorbereiding en training voor de meeste acteurs noodzakelijk.  Zo leerde Ejiofor omgaan met een onwaarschijnlijk arsenaal aan wapens onder de deskundige begeleiding van stunt-coördinator Micky Giacomazzi en gewezen Navy Seal Mark Stefanisch.  Casey Affleck mengde zich dan weer onder Politiemensen in Atlanta, meerbepaald de afdeling die de bendes in kaart brengt en bijzonder goed weet hoe de zaken in die milieus in elkaar steken en welke mechanismes er functioneren.  Meer nog, er was tijdens het ‘draaien’ steeds iemand van de afdeling aanwezig op de set zodat men continu aanwijzingen of suggesties aan de makers kon geven om een zo hoog als mogelijke authenticiteit in de film te bereiken.

“Triple 9” lost de verwachtingen in.  Wie op zoek is naar een stevige, spannende actiethriller zal zich een bezoekje aan Hillcoat’s nieuwste film niet beklagen.  Genoeg actie, meer dan voldoende gebruikte patronen op het einde van deze bioscoop-rit, een rits aan gekende namen bij de cast, meer moet dat niet zijn.  Alhoewel.  Het scenario is niet altijd eenvoudig (genoeg), de coherentie tussen de scènes is veelal zoek, er zijn meer personages dan nodig en die worden niet echt goed of volledig uitgewerkt, enz… dus is de kans groot dat je op het einde van de film toch nog met een aantal losse eindjes achterblijft.  Maar omdat dit is iets wat de doorsnee actiefilmliefhebber al vergeten is twee minuten na het laatste s(c)hot is dit minpuntje op het moment dat je het leest al bedekt met onze grote mantel der actiefilmliefde.

En dat doen we ook met de moeilijk te plaatsen zijsprongetjes : de arrestatie van een drugdealer in de Spaans-Mexicaanse buurt van deze grootstad bijvoorbeeld is een scenariobrokje dat maar flauwtjes verbonden is met het geheel maar het voordeel heeft om zo’n beetje het beste kwartiertje van “Triple 9” te zijn.  En daar gaat alweer diezelfde mantel.

“Triple 9” is een film met heel wat clichés die niet of zeker niet lang zal blijven hangen, iets wat je met een klepper als “Heat” bijvoorbeeld wél had.  Maar alsnog een goeie keuze voor wie houdt van actie, aanschuift aan de bioscoop-kasse en niet goed weet wat kiezen.