Romcomrommel: het lijkt tongdraaifamilie te zijn van de krat die de rollen van de krap trapt, maar het bekt toch wel iets gemakkelijker. En het is iets vriendelijker voor je palatum.

Onder die rommel kan je ook You’re Cordially Invited onderbrengen, waarin Will Ferrell en Reese Witherspoon de rom en com voor hun rekening nemen. Al kan het ook omgekeerd zijn. Om het negativisme meteen te counteren en een licht-positieve draai aan de stand van de dingen te geven: het is bekijkbare rommel. Nog niet helemaal zeker op welk moment van de dag dat het best gebeurt of hoeveel lux je er maximaal voor nodig hebt, maar het is geen tenenkrommend gedrocht. Dat scheelt toch ook al wat. Op eender welk moment van de dag. Of eender welke status van het gezelschap dat al dan niet met wederzijdse toestemming tegen je aan komt schurken.

You’re Cordially Invited poot zijn script neer op een huwelijksfeest. Op twee eigenlijk. Want door een abuisievelijk misverstand vindt zowel het huwelijk van Ferrells dochter als dat van Witherspoons zus op dezelfde dag op dezelfde locatie plaats. Veel volk in dezelfde ruimte dus, en dan wordt er al gauw eens op een paar tenen getrapt. Ferrell en Witherspoon verklaren elkaar (initieel) de oorlog, en dat levert een paar pestscènes op. Zij het niet zoveel: regisseur/scenarist Nicholas Stoller tovert al vrij snel het morelewaardenkaartspel tevoorschijn. Ferrell en Witherspoon blijken het immers te druk te hebben met het oplossen van hun eigen problemen om elkaar zwaar bokkenpoterig te lijf te gaan. Ferrell heeft het als weduwnaar niet gemakkelijk om zijn dochter los te laten, en Witherspoon ziet zich geconfronteerd met een omvangrijke familiegroep waarin ze niet zo goed aardt. Dus ja, er komt nogal wat zalven kijken bij het slaan, en op het eind is iedereen zowaar – maar echt iedereen hé – dikke vriendjes met elkaar. Echt waar? Echt waar.

De dertiende uit het romcomdozijn dus deze vriendelijk uitnodiging, daarbij alle voorspelbare vakjes platgetreden aftikkend. Maar kijk, tussen de emoclichés door verstopt Stoller een paar fijne grinnikmomenten, Ferrell is verrassend ingetogen voor zijn doen – en dat is in zijn geval een goede zaak – en Witherspoon mag nog eens haar best wel fijn gevoel voor komische timing bewijzen. En bovendien krijg je hier ook de Stoller van Forgetting Sarah Marshall en niet die van Bad Neighbors op je buffetbord. Slecht nieuws voor de fans van komedies met wapperende lichaamsdelen, edoch goed nieuws voor ieder ander.