Geen schrik, paniek of netelroosastma beste dierenliefhebbers: de Disneymensjes hebben zichzelf niet in de voet geschoten met Zootopia 2 ofte Zootropolis 2. Het nieuwe avontuur van Judy Hopps en Nick Wilde moet niet onderdoen voor hun eerste van negen jaar geleden. Wat toen leutig geestig was, is dat nu opnieuw. Zwaai zwaai baai baai koeienvlaai.

Het had nochtans fout kunnen aflopen, getuige de steile kwaliteitsdrop van de sequels op Frozen en Moana. Edoch het creatieve team van de eersteling wist blijkbaar perfect waar ze mee bezig waren: hun personages behouden zoals ze waren, zorgen voor geestige nieuwe bijfiguren, kiezen voor beschaafde en geïnspireerde grappen en witzen – voor de winden en boeren ga je zelf moeten zorgen – en de onvermijdelijke levenslessen mixen in een flow waarin geïnspireerde popcultuurverwijzingen te rapen vallen zonder dat die infantiel worden. De knipoog naar The Shining is alvast a hoot, als je de uilen van Zootopia mag geloven. Zijn die er eigenlijk wel? Zal wel zeker.

Wie zeker van van de partij is: reptielen. Blijkbaar de schrik van de verenigde dierenwerelden, en als er plots een slang verschijnt is het hek meteen van de paniekdam. Riggs en Murtaugh … excuus, Hopps en Wilde gaan op zoek naar het krinklende winklende waterding en ontdekken gaande- en lopendeweg waar de slang vandaan komt, en waarom het zijn schubben en zinnen heeft gezet op het boek der boeken waarin het ontstaan van Zootopia staat opgetekend. Blijkt dat de slangen helemaal niet de slechteriken zijn waar ze al sinds de eerste appelpluk worden voor versleten. En dat ze eigenlijk zijn geframed door de echte slechteriken in deze historie: de slinkse linksen … excuus, lynxen.

Ergens tijdens het bekijken van Zootopia 2 – en dat was ook al tijdens de eerste zo – kwam de gelijkenis met de Toy Story-franchise bovendrijven. Die reeks – volgend jaar aan zijn vijfde deel toe – haalt zijn kracht eveneens uit sterke, grappige en memorabele karakters. Alsof Woody, Buzz en co zoveel aantrekkingskracht hebben dat Pixar/Disney welhaast verplicht is om ze telkens weer tot leven te wekken. Dat gevoel roepen Judy en Nick ook op: duidelijk afgelijnde jong en oud bekorende figuren voorzien van de juiste stem op de juiste plaats – fijn werk hier alweer van Ginnifer Goodwin en Jason Bateman – die komen binnenvallen als oude vrienden die je al veel te lang niet hebt gezien. 

Wist je trouwens dat Hopps en Wilde net als Tom Cruise hun eigen stunts doen? Klassebeesten zijn het. En hopelijk nog niet aan hun final reckoning toe.