Mary Pickford werd opgevoed in een arm gezin. Toen ze pas vier was overleed haar vader, een arbeider, aan de gevolgen van een arbeidsongeval. Ze bleef achter samen met haar driejarig zus Lottie en broer Jack die pas twee was (de twee gingen veel later ook acteren). Dank zij haar talent begon ze te acteren als Baby Gladys Smith en bracht als een soort kostwinner de budgettaire toestand van de familie terug wat op orde. Maar het werd ook een periode die bleef hangen. Zo kreeg Mary Pickford vele jaren later toen ze beroemd was geworden de vraag waarvan ze hield en waar ze een afkeer van had. Op het tweede deel van de vraag antwoordde ze met "donkerrood" als het kleur waar ze absoluut niet van hield. Die deed haar immers terugdenken aan de kleur van de treinzetels die roken naar kolenstof en waar ze honderden lange uren had op gezeten toen ze tot pakweg 1907 het land doorkruiste om op verschillende plaatsen op te treden met een toneelvereniging.

Mary Pickford was pas 14 jaar toen ze langs ging bij Broadway-producent David Belasco, ze hoopte met de ervaring die zal had opgedaan aan de slag te kunnen op Broadway. Met succes want hij gaf haar een belangrijke rol in zijn nieuws stuk The Warrens of Virginia. Maar hij was ook van oordeel dat Mary Pickford beter klonk dan haar echte naam waarna ze haar naam in die zin wijzigde wat later misschien ook hielp om aangenomen te worden door D.W. Griffith bij Biograph. Het was ook in deze periode dat zowel haar moeder als haar broer probeerden om het als acteur/actrice te gaan maken. Pickford was vanaf dan te zien in maar liefst 80 korte films en kwam na een kleine omweg terug bij Griffith waar ze meteen de films maakte die het best gekend zijn uit haar beginperiode: The New Hat is er maar één van. Nog even terug naar die beginperiode misschien... Toen Pickford vertrok na haar allereerste dag op een filmset vroeg Griffith haar om de dag erna terug te komen voor... 5 dollar. Pickford vroeg er tien en kreeg die ook...

In 1913 ging ze zich dan toeleggen op langspeelfilms en werd wereldberoemd dank zij haar veelzijdigheid als actrice wat zich vertaalde in een grote diversiteit op vlak van rollen. Wat ook goed betaalde: in 1916 kreeg ze bijvoorbeeld een loon van maar liefst 10.000 dollar met daar bovenop nog een bonus van 300.000 dollar, indrukwekkende bedragen voor die tijd. Als extraatje werd niet alleen de vennootschap The Mary Pickford Company opgericht, maar ook een studio die zich exclusief bezighield met het maken van haar films en als extraatje een deel van de opbrengsten van de studio kreeg. Het bleek allemaal nog niet voldoende want een jaar later tekende de actrice bij First National een contract wat haar verzekerde van 350.000 dollar per gemaakte film...

In 1920 ging ze films maken voor United Artists, overigens een bedrijf dat ze even daarvoor had opgericht samen met onder meer haar tweede echtgenoot Douglas Fairbanks. Haar eerste man was acteur Owen Moore waar ze van scheidde omdat hij een ongeneeslijke alcoholicus bleek te zijn. Aan dat trouwen en hertrouwen had de pers destijds een bijzonder vette kluif. Op 2 maart 1920 scheidde ze van Moore, op 27 maart 1920 trouwde ze met Fairbanks en toen bleek ze zwanger te zijn... De vraag of de baby Pickford, dan wel Moore of Fairbanks zou genoemd worden zorgde er voor dat procureur-generaal van Nevada Leonard Fowler de vraag voorgelegd kreeg in een heuse rechtszaak en oordeelde dat er sprake was van "collusie"... Een pientere advocaat die de belangen van Pickford behartigde bleek de reddende engel/raadsman te zijn in dit alles...
Dat Pickford en haar kersverse echtgenoot geloofden in astrologie en bijgevolg in horoscopen kon hun huwelijk ook al niet redden wat voor Mary Pickford weer een scheiden en dan weer hertrouwen verhaal werd...

Mary Pickford heeft vier geluidsfilms gemaakt. Voor haar eerste, haar rol in Coquette kreeg ze een Oscar/Academy Award. Ze was bij het publiek het best gekend als een lief, onschuldig en schattig klein meisje wat haar de bijnaam 'America's Sweetheart' opleverde. Ze probeerde meermaals te breken met dit imago maar zonder succes: in 1920 speelde ze op 27-jarige leeftijd de rol van een meisje van 12 in Pollyanna...

In 1930 bracht Mary Pickford twee boeken uit, een roman en iets met de titel Why not try God?.
Anno 1935 kochten zij en mede-oprichter Charles Chaplin Griffith en Fairbanks (die ze uiteindelijk overleefden) uit en verkochten United Artists.

In 1955 verscheen haar autobiografie onder de titel Sunshine and Shadow.
Opmerkelijk was dat Pickford in de jaren '50 gepland stond om een rol te vertolken in Storm Center (1956) maar op het laatste moment van gedachten veranderde waarna ze werd vervangen door Bette Davis.
In 1976 kreeg ze nog een ere-Oscar. Haar laatste film werd Secrets, haar laatste man Charles 'Buddy' Rogers.

Mary Pickford bleef tot aan haar dood wonen in de gigantische villa op het landgoed dat Pickfair werd genoemd en een kasteel uit een sprookje leek waar ze destijds samen met Fairbanks introk. In het optrekje met maar liefst 42 kamers (!) vereenzaamde Pickford, ze raakte verslaafd aan alcohol en de weinige contacten die ze had met de buitenwereld verliepen telefonisch.
In 1990 werd het huis verkocht aan de toen nog razend populaire zangeres Pia Zadora en haar toenmalige echtgenoot Mehshulam Riklis. Verrassend genoeg ging het tegen de vlakte en bouwde men een nog groter huis. Sommigen wijten het aan de 'Pickfair vloek' die op de locatie bleek te rusten want ook hun huwelijk ging op de fles...

Mary Pickford kocht de rechten van heel wat van stille films uit het begin van haar carrière met de bedoeling om die na haar dood te vernietigen maar kwam gelukkig tot andere inzichten en schonk 50 van meer dan 130 films uit haar Biograph-periode aan het American Film Insitute.

Mary Pickford stierf in het Santa Monica Hospital aan de gevolgen van een hersenbloeding. Ze werd begraven in Forest Lawn Memorial-Parks in Glendale Calfornië.

Wie nog meer wil weten/lezen over Mary Pickford kan dit met Sweetheart: The Story of Mary Pickford van Robert Windeler (1973) en/of Mary Pickford, geschreven door Scott Eyman en uitgebracht in 1992.