Sommige films zijn visueel zo mooi dat ze ondanks al hun gebreken toch een plaatsje verdienen in de dvd-collectie. House of Flying Daggers voldoet perfect aan deze omschrijving. Tegen het eind is het verhaal immers herleid tot een ordinaire soap-opera, maar de strafpunten die de makers daarmee oplopen, nemen niet weg dat Zhang Yimou na Hero andermaal een film heeft afgeleverd die visueel delirisch is.

China, anno 859. De corrupte regering ligt onder vuur, en revolterende groepen komen steeds vaker en talrijker in opstand. Eén van de meest beruchte opstandige groeperingen noemt zichzelf House of Flying Daggers. Een mysterieuze, volkomen terechte naam: de leden zijn immers zeer bedreven in het laten vliegen van dolken, zoals een paar keer uitvoerig wordt gedemonstreerd. Leo (Andy Lau), de kapitein van de keizerlijke garde heeft als opdracht de nieuwe leider van het Huis te arresteren. Enig probleem: niemand weet wie de nieuwe leider is. Het enige aanknopingspunt is Mei (Zhang Ziyi), een blinde gezelschapsdame die in het plaatselijke bordeelpaviljoen werkt. Leo vermoedt dat zij weet waar de rebellen zich schuilhouden en hij vraagt aan zijn rechterhand Jin (Takeshi Kaneshiro) Mei te verleiden om zo de schuilplaats van de rebellen te lokaliseren. Jin slaagt in zijn opdracht en wint het vertrouwen van Mei. Maar de tocht naar House of Flying Daggers is gevaarlijker dan Jin kon vermoeden: behalve Leo is niemand op de hoogte van zijn undercoveropdracht en de keizerlijke troepen leggen veelvuldig hinderlagen voor het duo. Wanneer Jin bovendien echt verliefd wordt op Mei lijkt de missie helemaal gedoemd om te mislukken...

House of Flying Daggers bevat een aantal zeer spectaculaire actiescènes. Het onbetwiste hoogtepunt is de hinderlaag in het bamboebos. Jin en Mei strijden op de begane grond, terwijl het keizerlijk leger vanuit de toppen van de bamboebomen toeslaat. Ook de openingssequens is een absolute parel: het 'echo-spel' in het bordeel is kleurrijk, sexy en ongelooflijk knap gechoreografeerd. Zhang Zhiyi zag er nog nooit zo mooi uit en haar bewegingen (die het midden houden tussen dans en martial arts) lijken wel uit een andere dimensie te komen. Verhaaltechnisch is er minder reden tot bazuingeschal : op het eerste uur valt weinig aan te merken, maar naar het einde toe is Yimou de pedalen kwijtgeraakt. De cineast laat de politieke achtergrond voor wat hij is (we komen nooit te weten hoe de aangekondigde veldslag tussen de keizerlijke troepen en de rebellen afloopt), en concentreert zich volledig op het verhaal van Mei. En dat bevat net iets teveel bochten en 'verrassingen' om tot het bittere eind te boeien. De gedoemd romance tussen de hoofdpersonages komt te theatraal en te gekunsteld over om emotioneel te resoneren.

De eindscène toont trouwens hoe toeval een rol speelt tijdens het draaien van een film: het finale gevecht moest zich immers tussen de herfstbladeren afspelen (en daar is zeker geen tekort aan in deze film), maar de weergoden oordeelden er anders over. Op het moment van de opnames in Oekraïne begon het plots hevig te sneeuwen, waardoor het er eensklaps allemaal specialer ging uitzien (bloeddruppels op een witte achtergrond blijven nu eenmaal esthetisch mooi ogen). Hier en daar kunnen we ons afvragen of de slow motion en digitale trucjes om de actiescènes op te peppen echt nodig zijn, maar House of Flying Daggers moet in elk geval niet onderdoen voor Hero of het enigszins gelijkaardige Crouching Tiger, Hidden Dragon.

Extra's hoeft u op dit schijfje niet te zoeken (de trailers voor andere RCV-films komen je vanzelf tegemoet), maar er is wel een mooi geanimeerd menu waar je kan van genieten vooraleer je de film opstart.