Een oude man keert na een korte wandeling naar zijn strandhuis terug. Wanneer hij aan zijn bureau gaat zitten lijkt hij in gedachten verzonken. Tot een gesprek wordt aangeknoopt met iemand die nochtans afwezig blijkt te zijn. Wat in het begin enkel het geluid van een vrouwenstem is wordt even later een gezicht wanneer uit de achtergrond van het kamertje een jonge vrouw naar voor komt. Marianne Vogler. Zij begint haar verhaal te vertellen, met een zachte stem, soms bijna gefluister. Het verhaal dat begint met haar Joodse echtgenoot Markus, een muzikant die leeft in een wereld van muziek, een wereld waarin het dirigeren van ondermeer Brahms een belangrijke plaats inneemt. Maar ze heeft het ook over hun dochter, Isabelle.

Marianne zelf is actrice in een toneelvereniging. Na een opvoering van De bruid ontmoet zij David, een toneelregisseur die overigens een heel goede vriend is van haar man. Na een kort, onschuldig gesprekje blijven de twee thuis nog wat napraten. Tot David op een achteloze manier vraagt of zij met hem het bed wil delen. De manier waarop de vraag wordt gesteld verrast Marianne engiszins maar het alternatief om afzonderlijk te slapen wuift ze weg. David mag bij haar in het grote bed slapen. En zij wil wel even zijn hand vasthouden...

Marianne vertelt dat het bedriegen van haar echtgenoot een feit werd zonder dat zij er eigenlijk erg in had, het kwam er zomaar. Onverwacht. Maar hierna volgt Parijs wat zij omschrijft als gepland en geënsceneerd overspel... David plant er een ontmoeting met een belangrijk filmmaker die hem een stapje hogerop zou kunnen brengen en Markus is er gevraagd voor het dirigeren van een belangrijk stuk van Brahms. Hij heeft het zo druk dat hij geen tijd heeft voor Marianne. Die brengt de tijd door samen met David in de kamer van een Parijs' hotel. In een kamer met rode muren. Met een rode beddensprei. En met gordijnen die rood als voornaamste kleur hebben. Rood. Kleur van de liefde.

Maar dan komt het moment dat de twee zich de vraag stellen hoe het nu met hen verder moet. Hun ontmoetingen waren tot nu toe een soort spel waarbij men telkens probleemloos kon schakelen van het stiekeme naar het leven van alledag. Laat ons afwachten, gun ons een beetje tijd wordt gezegd... Een verhouding tussen de twee is het vervolg, een relatie die Marianne nog maar moeilijk geheim kan houden voor haar echtgenoot. Tot die de ontrouw van zijn vrouw ontdekt. Tot zij opnieuw zwanger raakt. Tot het verdere verloop van de gebeurtenissen haar even in een relationeel niemandsland brengt. Tot...

Bij het lezen van de synopsis van Faithless (volledig onterecht en onbegrijpelijk dat dit een MG6-kwotering krijgt, meekijken gewenst met kinderen jonger dan zes jaar) denk je allicht dat dit een veel te lange film is over de liefde en de ontrouw van een vrouw die enkel door romantici kan gewaardeerd worden. Begrijpelijk maar o zo verkeerd. Want Faithless (de originele titel is Trolösa) is top-cinema. De manier waarop regisseur Liv Ullmann het autobiografische Ingmar Bergman verhaal brengt is op zich al bijzonder. Marianne vertelt haar verhaal aan een mysterieuze luisteraar, een oude man die steeds lijkt in gedachten verzonken te zijn, met een gezicht dat door een wisselende gelaatsuitdrukking soms zijn verrassing laat blijken en aantoont dat hij een goed luisteraar is. Pas naar het einde van de film wordt duidelijk wie de oude man is... Marianne vertelt haar levensverhaal in alle rust maar niet zonder emotie, met als hindernissen de dingen die ze liever voor zichzelf houdt en nog met niemand heeft gedeeld. Allemaal op de bank in het strandhuis. En in voice over wanneer de regisseur terugblikt naar wat zich in haar leven afgespeeld heeft. Sterk. Heel sterk.

Het verhaal mag dan de indruk wekken een zeemzoeterig liefdesverhaal te zijn, het is meer dan dat. Veel meer. Ontrouw komt in het begin van de film als titel op het scherm en wie denkt dat er nog wel meer dergelijke titeltjes van hoofdstukjes volgen die op deze manier worden aangekondigd heeft het verkeerd voor want dit is een langspeelfilm die het zich niet houden aan de huwelijksbeloften brengt op een manier zoals nog maar zelden werd vertoond. Met stijl. Met klasse. Maar ook met wendingen die aankomen als mokerslagen, filmdreunen die je verrassen en met verstomming slaan. De twee en een half uur zijn geen minuut te lang en het lijkt wel of de pieken qua top-scènes niet te tellen zijn en het top-niveau van begin tot eind blijft gehandhaafd. Mooi in beeld gebracht, soms met lange (close-up) shots die enkel de stem van Marianne als ondersteuning hebben. het beperkt gebruik van muziek in de film wordt aangevuld met het belang van bijvoorbeeld het groene muziekdoosje in handen van de oude man. Niet alleen het doosje op zich maar ook de muziek ervan... De verleiding is voor ons groot om nog dieper in te gaan op de gebeurtenissen en de complexiteit waartoe een aantal gebeurtenissen in de film leiden. Maar het is nog beter als je het zelf kunt ervaren. Zoals het onze nummer 1 na zeven maand films in 2004 toekomt...