Wie zich het fijne “Cashback” liet welgevallen (een tedere, ontroerende en verbluffend in beeld gebrachte prent over zieleroerselen en hartenpijn) weet dat de Britse cineast Sean Ellis een aardig stukje kan filmen. Dat blijkt ook uit zijn opvolger “The Broken”. Helaas verovert deze film in tegenstelling tot zijn langspeeldebuut geen plaats in onze trofeekamer. En dat is ook een beetje Ellis’ eigen schuld.

Vooreerst duurt het veel te lang eer dit verhaal uit de startblokken schiet en zorgt de bewust plechtstatige fotografie voor een elitaire sfeer waardoor alles nauwelijks ademruimte krijgt. Bovendien vertikt Ellis het om de mysterieuze gebeurtenissen die het scenario draaiend houden te verklaren. Op het eind moet je dus zelf maar beslissen wat er nu in hemelsnaam allemaal aan de hand was. Leuk, zo’n film waarbij je ook zelf de herscencelletjes mag laten draaien, maar als er niks is om alles aan te zwengelen blijft toch hoofdzakelijk frustrerend geknars over.

“The Broken” focust op radiologe Gina McVey (Lena Headey). Veel komen we over haar niet te weten: dat ze goed is in haar werk (valt af te leiden), dat haar vader (Richard Jenkins) op de Amerikaanse ambassade werkt in Londen en dat ze een vriend en een broer heeft. Op een verrassingsfeestje voor haar vaders verjaardag breekt plots op onverklaarbare wijze een spiegel. Niet veel later merkt Gina op straat een vrouw op die als twee druppels water op haar lijkt. Gina volgt haar, maar een auto-ongeval smoort de achtervolging in de kiem. Wanneer Gina bijkomt probeert ze het ongeval te reconstrueren, en merkt ze dat mensen uit haar omgeving plots vreemd handelen. Zelf herkent ze haar vriend niet meer en ze beweert dat hij niet meer dezelfde is als voor het ongeval…

Sean Ellis speelt hevig leentjebuur bij Jack Finneys “Invasion Of The Body Snatchers”. En dat is nog zacht uitgedrukt: bij het deel waarin de mensen niet langer blijken te zijn wie ze waren mag er zelfs gerust van huisvredebreuk gesproken worden. Het spreekt in Ellis’ voordeel dat zijn gedeeltelijke rip-off betere cinema oplevert dan de lamlendige officiële verfilming “The Invasion” van twee jaar terug. Al raakt Ellis niet tot aan de hielen van het meesterwerk van Don Siegel uit 1956 of de uitstekende remake van Philip Kaufman uit 1978.

Ellis zit met het gegeven van spookspiegels trouwens ook in het vaarwater van veel andere films. De Oosterse horrorfilms waarin mensen uit de spiegel stappen of vallen zijn al lang niet meer op twee handen te tellen, en iedereen die Alexandre Aja’s “Mirrors” zag (een remake van zo’n Oosterse spiegelprent) zal ook hier niet al te raar opkijken van de truukjes die Ellis gebruikt om luidop boe te roepen.

Het is dan ook dubbel jammer dat Ellis er niet in slaagt om een film af te leveren die uit het brede middenveld ontsnapt. Wie vrede neemt met trage travellings over de Londense skyline, kickt op koele schrikeffecten en geen boodschap heeft aan een afgelijnd verhaal, zal “The Broken” graag met de mantel der liefde bedekken. Al de rest stevent na tachtig minuten onverwijld af op een diepe hum-frons en gefrustreerd terugspoelen.