Titelmodus aan in de eerste zin: Phone Booth, Locke, Buried, Cellular, Shut In, The Guilty, Frozen (die zonder Let It Go), Fall… en waarschijnlijk ken je er zelf ook nog wel een paar. Allemaal films die zich voor het merendeel op een kleine locatie of rond een welbepaalde gimmick afspelen met op het voorplan een hoofdpersonage dat zich in een benarde situatie gewurmd ziet. Locked is er ook zo eentje.

Locatie van dienst is een SUV waarin kleine crimineel Bill Skarsgård inbreekt om er uiteindelijk in opgesloten te geraken. Het autobakbeest is immers een door Anthony Hopkins gebouwde lokwagen waarmee hij de onverlaat die het waagt om zijn wagen te stelen een lesje wil leren. De gewonde Skarsgård probeert op alle manieren uit de wagen te geraken, wat niet lukt omdat Hopkins het voertuig volledig kogel- en impactvrij heeft gemaakt. Tegen de carrosserie en ruiten meppen is dus verloren moeite. Bovendien ziet en hoort Hopkins alles wat er met Skarsgård gebeurt en kan hij vanop afstand de airco, elektroshocks in de zetel en het volume van de radio regelen. Dus ja, Skarsgård zit locked en de enige manier op een faire kans om te ontsnappen is Hopkins overtuigen hem vrij te laten tijdens de vele gesprekken die ze via de intercom voeren.

Het mee door Sam Raimi geproduceerde Locked is een Amerikaanse remake van de uit 2019 stammende Argentijnse prent 4×4 – die in 2022 ook een Braziliaanse versie kreeg. In tegenstelling tot heel wat andere remakes is dit geen letterlijke herinterpretatie. Regisseur David Yarovesky en scenarist Michael Arlen Ross leggen andere accenten en passen het verhaalverloop aan. Wel gebleven: de rijke superioriteit die Hopkins etaleert naar de door hem als tuig van de richel beschouwde Skarsgård. Wat van Locked tot op zekere hoogte een rijk versus arm-parabel maakt. Zij het er een die in nogal wat ongeloofwaardigheden grossiert. De scènes waarin de auto plots zelfstandig aan het rijden gaat doen de suspension of disbelief-elastiek knappen, en grosso modo doet de prekerigheid de spanningsboog meer slecht dan goed. Waardoor Locked een van de vele gimmickthrillers is waarvan de opbouw uiteindelijk beter is dan de afwikkeling.

Hopkins spreekt trouwens meer tot de verbeelding als hij zich enkel laat horen – zijn jolly good is onbetaalbaar – want in het echt blijkt hij finaal toch maar een saaie flurk te zijn. Nog een reden waarom Locked ergens halverwege eigenlijk al zijn beste kruit heeft verschoten. Le Corniaud was spannender.