Floreana is niet het onbewoond – of semi-onbewoond – eiland waar de 1981-editie van Kinderen Voor Kinderen zou willen zijn. Lekker leven is er immers niet de leus.

Wat nochtans de bedoeling was van dokter Friedrich Ritter toen hij er in 1929 met levenspartner Dore Strauch neerstreek om er te ontsnappen aan het opkomend fascisme in zijn vaderland in de naweeën van de Eerste Wereldoorlog. Ritter had het er zo naar zijn zin dat hij brieven schreef die door de buitenwereld werden opgepikt, met als gevolg dat hij niet lang meer alleen zat op het eiland. In 1932 arriveerden de Wittmers die er een gezinsboerderij opstartten. En later kwam ook nog de zelfverklaarde barones Eloise Bosquet de Wagner Wehrhorn langs met haar twee vrijers. Hoe lang het duurde voor iedereen elkaar naar het leven stond en de utopische wereld veranderde in een doorslagje van de grote brute buitenwereld? Niet lang.

Ron Howard mag dan een genrehopper zijn, Eden voelt toch wat aan als een vreemde eend in zijn bijt. Het is er nochtans een waarvoor hij zelf meeschreef aan het scenario, dus tegelijkertijd is het misschien wel een van zijn meest persoonlijke worpen. Wat begint als een boeiend historisch drama evolueert gaandeweg naar een met overlevingshorror flirtende B-thriller. En op dat gaandewegpad zorgen de vette Engels-Duitse en Engels-Franse accenten voor nog wat extra amuse-gueuleleute. Wat maakt dat het moeilijk is om een balans te trekken in Eden: uiteraard zal het wel allemaal serieus bedoeld zijn, de campfactor staat elke vorm van doordacht dramagevoel echter in de weg. Ook de constatatie dat het gros van de personages – Ritter op kop – irritante en zelfingenomen individuen zijn ondermijnt de opzet van een essentieel drama dat zich drapeert rond de stelling dat je de maatschappij niet kan ontvluchten omdat er altijd welhaast vanzelf een nieuwe maatschappij ontstaat. Zere is an animal in aull of us zou een weggeknipte dialoogflard uit Eden kunnen zijn.

Howard wist een interessante cast te strikken voor zijn pulpparadijs: Jude Law, Vanessa Kirby, Daniel Brühl, Sidney Sweeney en Ana de Armas schmieren er lustig op los. Vooral de Armas mag ongegeneerd in overdrive gaan als een vileine feeks die zowel Lucrezia Borgia, Cruella de Vil als de kwaadaardige madam uit dat liedje van ELO het nakijken heeft.

Eden is niet de eerste reconstructie van de gedenkwaardige gebeurtenissen op het Galapagoseiland. Zowel Dore Strauch als Marget Wittmer schreven hun visie over de gebeurtenissen neer, en George Simenon fictionaliseerde de strijd op Floreana voor zijn in 1935 verschenen Ceux de la soif. Liefhebbers van archiefbeelden die meer willen dan de collage in de eindgeneriek van Eden doen er dan weer goed aan op zoek te gaan naar de 2013-documentaire The Galapagos Affair waarin onder meer Cate Blanchett, Sebastian Koch, Diane Kruger en Connie Nielsen de (dagboek)narratie voor hun rekening nemen. Op de Funkopopjes is het vooralsnog even wachten.