Meteen al een spoiler: de titel van deze film dekt de lading niet volledig. Er mag dan wel Clown in a Cornfield op de titelkaart staan, na verloop van tijd zijn het eigenlijk Clowns in a Cornfield die zich op het scherm manifesteren. Meer dan een Bassie, Pipo, Bozo, Art, Pennywise of Krusty dus – of in dat geval Frendo – om je de stuipen op het lijf te jagen.

Het maisveld waarvan sprake ligt in het siroopboerengehucht Kettle Springs in Missouri. In een in 1991 gesitueerde proloog krijg je meteen te zien tot welke moordende daden de titelclown in staat is. Een tijdssprong naar het nu toont dat Frendo jaren later nog steeds op het oorlogspad is. Hij heeft het daarbij vooral gemunt op de baldadige losboljeugd van tegenwoordig, zeker als blijkt dat die het lef hebben om valse Frendomoordfilmpes op tinternet te gooien.

Nieuwkomer Quinn (Katie Douglas), de dochter van de vers gearriveerde dokter (Aaron Abrams) sluit zich bij die plaatselijke jongeren aan, en wordt daardoor een potentieel slachtoffer van de sadistische clown(s). Iets dat ze eigenlijk zou moeten hebben kunnen weten als ze pakweg Arachnophobia, Pet Sematary of Le demon dans l’Île had gezien: dokters die zich in een nieuwe stad vestigen … vodden komen er gegarandeerd van.

Clown in a Cornfield zal in de eerste plaats de fans van de zogenaamde old school slashers weten te charmeren. Regisseur Eli Craig toont zich in zijn derde genrefilm – na de splatterdouche Tucker & Dale vs. Evil en het op Netflix gestrande Little Evil – een waardig adept van de met machetes en kettingzagen zwaaiende psychopatenfilmerij en amuseert er zich duchtig mee. De film is serieuzer van aard dan zijn vorige twee, al wil dat niet zeggen dat Craig voluit gaat voor nagelbijtende spanning. De humor staat verre van buitenspel in een prent die netjes binnen de krijtlijnen blijft van het genre en vaker niet dan wel weet te verrassen. En eerder werkt als hommage dan als bonafide uitbreiding ervan.

De mosterd voor Clown in a Cornfield is te vinden in Adam Cesares in 2020 verschenen en met een Bram Stoker Award bekroonde young adult griezelroman, waarvan Craig de plotlijn vrij trouw heeft gevolgd. Craig hoeft niet ver te zoeken indien hij zich voor potentiële sequels wil engareren, daar Cesare inmiddels op de proppen kwam met twee vervolgboeken met nog meer Frendoterreur. Ook in het literaire landschap wordt het commerciële ijzer gesmeed terwijl het heet is. 

Slotsom: Craig krijgt vooral goede punten voor zijn enthousiasme en inzet in een prent die finaal toch iets teveel op clichés en genrewetmatigheden drijft om echt een verschil te maken in het overbevolkte middenveld. Craig draaide deze prent trouwens met een budget van amper 1 miljoen dollar, en daar zullen de geldschieters en boekhouders heel tevreden mee zijn geweest. 

Uitsmijterstamboomtrivia: Eli is de tweede zoon van Sally Field, en diens oudere broer Peter is eveneens in Hollywood actief – zij het als scenarist. Een hoedanigheid die hem een plaatsje opleverde als scriptmedewerker van potent blockbustervoer als The Town, twee Hunger Games, het op zijn eigen roman gebaseerde Blood Father, Bad Boys For Life, The Batman, Top Gun: Maverick en Gladiator II. Zo, weet je dat ook weer. Tattatataratatatara.