Liefde. Een kaartspel is het. Met jokers en pokers. En met dames, heren en zotten. En met pijkens, koeken en klavers. En met harten natuurlijk. Want zonder hart ben je niets als je voet zet in een zompig amoureus moeras. Poef poef … vuur liefde af. Door de wind. Door de regen. Dwars door alles heen. En dus ook door scheefschaatserij met wederzijdse toestemming. Want daarover zet Michael Angelo Covino als regisseur, coscenarist en acteur een boom op in de relatiekomedie Splitsville. Weg met de monogamie, lang leve de stereogamie. Of zoiets.

De lichamelijke vrijheid begint wanneer Carey (Kyle Marvin, die samen met Covino het scenario schreef) te horen krijgt dat zijn echtgenote Ashley (Adriana Arjona) wil scheiden en dat ze hem ontrouw is geweest. De … Carey zoekt soelaas bij jeugdvriend Paul (Covino) en diens vrouw Julie (Dakota Johnson), die hem tussen pot en glas vertellen dat ze een open relatie hebben en dat bij hen alles kan. Carey test die theorie uit door met Julie de koffer in te duiken, en het resultaat klopt niet helemaal met de bewering van het open koppel. Wat naar nogal wat interrelationele verschuivingen en uitschuivers leidt.

Splitsville - vrij te vertalen als Uitelkaaregem - scoort in de eerste plaats als hippe - zij het soms iets te zelfingenomen - komedie die ook de grenzen van de dramedy opzoekt. Lachen lachen terwijl je tegelijkertijd wordt geacht om na te denken over de romantische valkuilen des levens. Wat misschien beter zou gelukt zijn indien de centrale personages iets minder pedant waren uitgetekend. Of meer waren dan pionnen op een spelbord. Al hoef je een komedie - tragi of anders - uiteraard niet noodzakelijk te zien om de personages aan je borst te drukken.

Op zijn beste momenten knipoogt Covino openlijk naar de seksfarces van Blake Edwards: de scène waarin alle vrijers van Arjona in hetzelfde huis blijven wonen als was het een commune zou den Bleek zeker hebben weten te appreciëren. Net als de goudvissen op de rollercoaster. Kleine kans echter dat je een jota zal geven om het samenhokdoen en -laten van het centrale viertal.

Schuif de dramedy dus maar aan de kant, en ga voluit voor de vaak gulle lach die zich openbaart in woordhumor, visuele vondsten en popcultuurreferenties. En dat alles vaak met een hint van spontane improvisatie erbij. Goed nieuws voor wie graag schatert, grinnikt, hahaha’t en hihihi’t. En bereid is om de minder geslaagde witzen met de al dan niet fluwelen mantel der vergevingsgezinde affectie te bedekken. Wat al bij al niet teveel gevraagd is in een prent die ogenschijnlijk over overspel en partnerruil gaat, maar tussen de lijnen eigenlijk gewoon een lans breekt voor (h)echte liefde in goede en slechte tijden. Zo gaat dat nu eenmaal zeker in de bochten en kronkels van de spreekwoordelijke tunnel of love where the big wheel keeps on turning?