Trippel trippel trippel trap. Het is niet enkel de schimmel van Nicolaas Van Myra die evenwichtsoefeningen op daken doet. Ook Jeffrey Manchester streek daar meermaals neer. Niet om cadeaus uit te delen door schouwen en andere gaten, maar om in te breken en dingen te stelen. Tsk tsk.

Wat verklaart waarom Manchester tijdens het tokkelen dezes nog altijd achter slot en grendel zit, terwijl de Nick nog steeds elk jaar over pannen, leien en zonnepanelen mag racen. Net als Kris Kringle en … edoch, over naar de orde van de tekst. Manchesters overvallen waren zo stoutmoedig dat er – hoeft het te verwonderen – een film over zijn daden is gemaakt. Roofman heet die – met oe – in het Engels en Amerikaans, en Roofman – met oo – in het Vlaams en Nederlands.

Spencer was een voormalig militair die in november 1998 aan een reeks overvallen op McDonald’s-filialen begon. Hij brak ‘s nachts in via het dak, verborg zich in het toilet en verplichtte het personeel bij de openingsuren om hem het geld uit de kluis te geven vooraleer hij hen opsloot in het vriesvak. En daar steeds vriendelijk en zelfs aimabel bij bleef. Na twee jaar was het uit met de fastfoodpret en mocht hij voor vijfenveertig jaar (!) aardappelen gaan schillen in de cel. Na vier jaar hield hij het voor bekeken en wist hij op ingenieuze manier te ontsnappen. Waarop het strafste deel van Manchesters verhaal begon: hij hield zich meer dan een half jaar schuil in een Toys ‘R Us-speelgoedwinkel zonder dat het personeel het in de gaten had.

Dat is meteen het moment waarop Roofman voluit de kaart van geromantiseerde fictionele non-fictie trekt. Wat je te zien krijgt bevat een kern van waarheid zonder de volledige waarheid te zijn. In het echt zat Manchester soms ook verborgen in een leegstaande elektronicawinkel, een feit dat hier niet aan bod komt. Wat wel klopt is dat hij tijdens zijn speelgoedwinkelperiode in de lokale buurt van Charlotte in North Carolina integreerde, er een relatie begon en er deel werd van de lokale kerkgemeenschap. Ook hier weer dichterlijke vrijheden: in de film is de vrouw waar hij een relatie mee aangaat een werkneemster van Toys ‘R Us, wat in het echt helemaal niet het geval was.

De grootste switch die regisseur Derek Cianfrance maakt is in de toonaard: wat in se het verhaal is van een gewapende overvaller krijgt een volledige feelgoodbehandeling. Cianfrance maakt van Manchester een sympathieke kerel op zoek naar een plek onder de zon en altijd iemand in de buurt die van hem houden kon. Aan Channing Tatum de eer om het publiek te laten meegaan in de ‘schelmenkomedie’. Wat gedeeltelijk lukt. De film is op zijn geestigst tijdens de scènes waarin hij bijna Kevin McCallister-gewijs door de lege speelgoedwinkel dwaalt. Wanneer Cianfrance probeert om substantie in het geheel te krijgen loopt de prent averij op. 

Tatum mag voluit de kaart van lamme goedzak en brave huisvader trekken, en ook het personage van de alleenstaande Dunst krijgt een gezin mee waarin emotionele verhaalknopen de kop opsteken. Peter Dinklage mag dan weer voluit gaan voor de komische zijnoten als hufterige filiaaleigenaar die van toxisch leiderschap een erezaak maakt – en het dus wel verdient dat Tatum hem in de zak zet en het ootje neemt. 

Het een en ander maakt dat de film over de dakman uiteindelijk minder zot is dan het ware verhaal. Je voelt de bijkleuringen en Cianfrances keuze om van Tatum een guitige leperd te maken, en het blijft allemaal kabbelend braaf. Op zich niets mis met kabbelend en nog minder met braaf, al maakt die combo ditmaal dat de Hollywoodisatie van de dolle avonturen van een markante misdadiger uiteindelijk zowel naast, tussen in als onder de plooien valt. 

Gezien op Film Fest Gent.